ค ริ ส ม า ส อี ฟ. . .

Leave a comment
  ความจริงไม่ว่าง – -…
แต่ชอบความรู้สึกตอนนี้มาก… วันหยุด ทำอาหาร ดูซีรีย์ ดูข่าว ฟังวิทยุ อ่านหนังสือ เขียนบล๊อก (ใจคอ พี่จะไม่คิด ซักผ้า รีดผ้า ทำความสะอาดห้องเลยสินะ – -)
รู้ตัวนะ ว่าอยู่คนเดียวมากเกินไป…ตามใจตัวเองมากเกินไป…(ถ้าทำให้ จะตามใจตัวเองตลอดไป555)
นั่นแหล่ะ… วันนี้คริสมาสอีฟ… ปกติ วันนี้ไม่มีผลอะไร นอกจากตอนเด็ก ที่เรียนโรงเรียนคริสต์ จำได้ว่าจะชอบมาก
เพราะโรงเรียนจะหยุดวันคริสมาส และมีงานรื่นเริง เฉลิมฉลอง…กลายเป็นคนพุทธที่รักวันสำคัญทางคริสต์ 
เคยอยากย้ายศาสนาเพราะ งานนี้ – -…ทำเป็นเล่นไป วุ้นร้องเพลงงานนี้ เวอร์ชั่นภาษาไทยได้หมดเลยนะ จิงเกิลเบลงี้ ไซเรนท์ไนท์งี้ เวอร์ชั่นภาษาไทยนะฮะ – - (แสดงให้เห็นถึงความเป็นไทยนิยมแต่เด็ก)
ทุกปีที่โรงเรียน จะมีวันให้ใส่ชุดธรรมดา มากินเลี้ยง จับฉลาก… ตามประสาเด็กโรงเรียน ญ ล้วนที่โรงเรียนจะกฎเยอะมาก ถึงมากที่สุด วันๆนี้ เหมือนวันปล่อยผีเบาๆ ทุกคนจะคิดว่า จะทำผมอะไรมาดี(เพราะโรงเรียนให้ทำแค่ถักเปียในชุดนักเรียน – -)
จะแต่งชุดอะไรให้เพื่อนๆชื่นชม ว่าเราสวยมากกกกกกกกกกก 555
วุ้นอยู่โรงเรียนนี้มา 7 ปี จำของขวัญที่จับฉลากได้อยู่ชิ้นเดียว และเป็นปีสุดท้ายที่อยู่โรงเรียนนี้
มันคือ…หนังสือ “เจ้าชายน้อย”… วุ้นได้มาจากเพื่อนคนที่วุ้นเคยคิดว่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด สนิทที่สุด แต่ด้วยนิสัยของวุ้นเอง ที่ทำให้เสียเพื่อนคนนี้ไป…นึกถึง ยองโด the heirs แบบนั้นแหล่ะ…วุ้นออกจากโรงเรียนตอน ป. 5 วุ้นไปตามล่าหาเบอร์โทร เพื่อนคนนั้น ตอนจะขึ้นม. 6 เพื่อขอโทษ 
วุ้นไม่ได้คาดหวังว่าเพื่อนจะตอบอะไร วุ้นรู้ตัวว่ามันไม่ใช่หนัง 555…เพื่อนคนนั้น แค่ประหลาดใจ ว่า “มึง”โทรมาทำไม555 แค่นั้นเอง 
เอาเข้าจริง นิสัยอันนั้น มันคอยทำร้ายความสัมพันธ์ของวุ้นมาโดยตลอด จนปัจจุบัน555 
มานึกๆดู…เมื่อก่อน วุ้น กระหายการท่องเที่ยวมาก…ต้องไป ต้องเห็น ต้องรู้
ตอนนี้…แม้แต่ ช่วงวันหยุดยาวของตัวเอง…วุ้นกลับเลือกที่จะเดินเล่น สวนสาธารณะ ดูคน นั่งมอง…สงสัยต้องไปตามหาแรงบันดาลใจก่อน 555
นอกเรื่องไปวายวอดมาก 555
อย่างที่บอก คริสมาส ไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับวุ้น นอกจากรำลึกถึงวัยเด็ก ความสนุก ความตื่นเต้น ความรื่นเริง 
เวลาฟังเพลงก็จะนึกถึงช่วงเวลานั้นๆ…
วุ้นเคยเหมือนได้สัมผัสความรู้สึกคริสมาสจริงๆ ครั้งหนึ่ง ตอนเรียนปีสี่…
ตอนนั้น วุ้นมีเพื่อนต่างชาติคนนึง ที่รู้จักโดยบังเอิญมาก…เอาเรื่องที่เรารู้จักกัน เขียนนิยายได้อยู่ (ความจริงกะจะเขียนอยู่นะ 555)
ความจริง เขาควรจะกลับเยอรมัน ช่วงคริสมาสเนี่ยแหล่ะ… แต่ด้วยความที่เห่อประเทศไทย…จะเรียกว่าเห่อก็ไม่ได้ เพราะคนไทยรอบข้างฮี รักฮีเหลือเกิน – -(หมั่นไส้)
ทีนี้ ตามมาตรฐาน ช่วงคริสมาส เป็นช่วงสอบ คร่า…ฮีไร้เพื่อนกระทันหัน – -…ก็มาลากวุ้นไปกินข้าวด้วย…
วุ้น ก็เห่อสิคะ…มีคนชวนไปกินข้าวคริสมาส – -…ไปกินอาหารเยอรมัน เพราะฮีอยากได้บรรยากาศแบบที่บ้าน…ถือเป็นครั้งแรกเลยที่วุ้นได้กินอาหารเยอรมันจริงจัง…
ไม่ใช่แนวอย่างรุนแรง5555…จำได้ว่า กินได้อย่างเดียว คือสลัด 5555
ฮีผู้แสนภาคภูมิใจ ถึงกับหน้าเสีย ที่เจอ วุ้น กินอะไรไม่ได้เลย – -…(เค้าขอโทษ)
เหตุการณ์ผ่านไปสองปีแล้ว… รู้สึกวุ้นจะจำข้ามไปเลยแฮะ ป.5 ปีสี่ ตอนนี้(ซึ่งยัง)
ส่วนปีที่แล้ว…คริสมาส…วายวอดมาก – -…เพราะอยู่ในช่วงเทรน…จำได้ว่า ก่อนที่จะมา ยังบอกกับคนอื่นสวยๆว่า…วุ้นจะมาฉลองคริสมาส กะปีใหม่สวยๆที่นี่(โดยไม่สำเหนียกว่าอยู่ประเทศศาสนาอะไร)
ความจริงคือ…นั่งอ่านหนังสือหัวฟู จำทุกสิ่งอย่าง – -…เหนื่อยมาก – -…กระอักมาก
ยังคงนอกเรื่องต่อไป 555…
ช่วงสัปดาห์ก่อนคริสมาสนี้ วุ้นได้เห็นความคึกคักในการจับจ่ายใช้สอยของผู้คนอย่างแท้จริง..
ไม่ใช่แบบที่เราเห็นในเมืองไทยที่ซื้อของไปจับฉลาก ตาม loft ไรงี้…
เขาซื้อกันจริงจังมาก…จริงจังจนเราเริ่มเข้าใจถึงความสำคัญของงาน…
ปีนี้…คริสมาสอีฟ…วุ้นทำงาน- – …
by the way, merry Christmas ค่ะ
ก้ออ่านะ 

1 ปี…

Leave a comment
  1 ปีแล้ว…ที่ทำงานนี้ (นับจากวันนี้มา)
ยอมรับว่า งานนี้ไม่ใช่งานในฝัน
เตรียมใจมาโดยตลอดว่า มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ถ้าจะถามว่า 1 ปีที่ผ่านมานี่ เจอเรื่องอะไรที่รู้สึกว่ามันร้ายแรงที่สุดของการทำงาน…ก็คงตอบว่าไม่มี
ไม่รู้สิ…ไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาให้มีความฝันแบบคนทั่วๆไป – -…แต่ตอนนี้กำลังถูกใครบังคนให้ฝันแบบคนทั่วๆไป(เสียที)
1 ปีที่แล้ว…บอกกับตัวเองว่า จะเที่ยวให้ครบเลย!!…
ทุกวันนี้…นับประเทศได้ 555
1 ปี…ได้ทำตามเป้าหมาย ที่ควรจะทำ แต่ไม่ใช่เป้าหมายที่มาทำงานนี้เลย – -
1 ปี…ร้องไห้ กับงาน 1 ครั้ง…กับความรัก 3 ครั้ง…
ปีก่อน ไปสถิตอยู่ยุโรป เกือบสองเดือน จำได้ว่า วันที่ต้องกลับ รู้สึกแย่มาก…ไม่อยากกลับ…เหมือนฝัน ที่ได้มาอยู่ที่นั่น 
ปีนี้…ก็ยังไม่ home sick 555 ยังมีความสุขที่ได้กลับไทย นานๆครั้ง… (เกือบทุกเดือน ถุยยยยยย)
กลับไปขนอาหาร – -…ขนหนังสือ…เอาเข้าจริง ชีวิตที่อยู่ตอนนี้ เหมือนตอนอยู่ไทย นั่นแหล่ะ – -
1 ปี…รู้สึกแก่ขึ้น มาก…มากเกินไป – -…อุดมการณ์ที่เคยมี ร่อยหรอไปหมดละ – -…ความฝันบรรณารักษ์ แบบโคโลเนี่ยลลิสต์ อันตรธานไปหมดละ – -…
กลายเป็น…ถ้ามีลูกจะให้ไปเรียนที่ไหนดี – -…(เอิ่มขุ่นวุ้นใสคะ ช่วยหาสามีให้ได้ก่อนนะคะ)
1 ปี…ที่รู้สึกว่า ถ้ายังไม่เริ่มมีเป้าหมายระยะยาว(มากกว่า 1 ปี) มั่นใจว่า จะเขียนหัวข้อบล๊อกว่า 7 ปี แน่นอน(ถ้าไม่โดนไล่ออกนะ555)
ความจริงที่เขียนบล๊อก ครบ 1 ปี เพราะฉลองที่ยังอยู่รอดมาครบหนึ่งปี (พร้อมวอนนิ่งเลทเทอร์ใบนึง 555)
แต่อย่างว่า…ไม่มีงานไหน ที่สบายใจขนาดนี้อีกแล้ว…เพราะรู้ตัวว่า ถ้าเกลียดใครแล้ว จะดูออกง่ายว่าเกลียด…บางคน ทำงานด้วย 6-7 ชั่วโมง เรายังจะตายเลย
ถ้าทำงานปกติ แล้วเจอคนแบบนั้นทุกวัน คงตายพอดี – -…
1 ปี…ยังไม่เคยทำนายได้ว่า หนังหน้าอย่าง วุ้นใส ทำงานด้านนี้ 555 ยกเว้นพนักงานร้านซูปเปอร์มาร์เก็ตที่แฟรงเฟิร์ต – -…
1 ปี…ความพยายามที่จะเข้าใจ วัฒนธรรม นิสัย…ไม่สำเร็จ
1 ปี…คิดว่าจะสนิทกับเพื่อนร่วมห้อง…ไม่สำเร็จ (ให้ตายเหอะ วุ้นไม่สามารถเป็นเพื่อนกับคนสวยขนาดนั้นได้จริงๆ – -…เห็นหน้านาง ก็เขินม้วนต้วนไปนอกตึกแล้ว -..-)
1 ปี…ที่รู้ตัวว่า เป็นคนที่ชอบผู้หญิงน่ารักมากๆ – -(เช่นเพื่อนร่วมห้องตัวเอง)…ชอบมอง เพลินตาจริงจัง – -…เริ่มเข้าใจตัวเองว่าทำไมอยู่คณะนั้น และมาทำงานด้านนี้…และก็รู้ตัวเองจริงๆว่า ไม่ใช่ไบ จริงจัง – -…
1 ปี…ยังไม่ได้เที่ยว ประเทศที่ตัวเองมาอยู่จริงจังเลย
1 ปี…ยังไม่ได้อัพรูปลงบล๊อก อย่างเคยบอกว่าจะทำ – -
ก้ออ่านะ