ค ว า ม รู้ สึ ก . . . ข อ ง ก า ร เ ลิ ก กั น . . . ทั้ ง ๆ ที่ ยั ง รั ก – -

Leave a comment
เราต่างรู้ดี…

ว่าเราต่างกันมากแค่ไหน…

เราต่างรู้ดี…

ว่าเราไม่ใช่คนในฝันของกันและกัน…

ฉันรู้ดี…

ว่าฉันมีข้อเสียอะไรบ้าง…

ฉันพยายามบอก…

เพื่อให้เธอกลับไปคิดใหม่…

ฉันหวาดกลัว…

ความรักของเราที่กำลังเกิดขึ้น…

เธอมั่นใจ…

ว่ามันจะไม่มีเรื่องเสียใจเกิดขึ้น…

ฉันสับสน…

ในความเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ของเรา…

เธออดทน…

กับการปรับตัวของฉัน…

ฉันอดทน…

เพราะคิดว่ามันต้องดีขึ้น…

เราแกล้งลืม…

ว่าเรากำลังอดทนสิ่งที่มองไม่เห็นกันอยู่…

ฉันเริ่มดื้อ…

กับกฎเกณฑ์ต่างๆที่เธอสร้างขึ้นมา…

เธอเริ่มเหนื่อย…

กับความดื้อดึงของฉัน…

ฉันปากกล้า…

เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ…

เธอปากกล้า…

เมื่อคุยทางโทรศัพท์…

เราสองคน…

ไม่เคยยอมกัน…

เราสองคน…

ไม่ยอมคุยกันถึงเรื่องที่มีปัญหา…

ฉันไม่พูด…

เธอไม่ถาม…

ฉันเสียใจ…

เธอบอกว่าเหนื่อย…

ฉันขอโทษ…

เธอบอกว่าพอเถอะ…

ฉันขอแก้ตัว…

เธอให้โอกาส…

ฉันพยายามทำทุกอย่าง…

แต่ไม่เคยดีพอสำหรับเธอ…

ในทางกลับกัน…

ฉันไม่เคยรู้…

ว่าเธอเองก็น้อยใจที่ฉันเหมือนไม่สนใจ…

เวลาที่ฉันเกรงใจ…

เธอจะคิดว่าฉันดูถูก ไม่ให้เกียรติ…

เวลาที่ฉันประชด…

เธอก็จะคิดว่าป่วยการที่จะอธิบาย…

กลายเป็นว่า…

ทุกๆอย่างค่อยๆแย่ลง…

ฉันหลอกตัวเอง…

คิดว่ามันต้องดีขึ้น…

คิดว่าความรักของเรามันมากพอ…

ทั้งๆที่ความจริง…

เธอไม่เคยมองเห็น…

เธอมักจะพูดว่า…

ทำไมเพิ่งมาทำ…

ทำไมเพิ่งแสดงออก…

ฉันไม่รู้ว่า…

ความรักของฉัน…

ที่เธอเคยบอกว่ามองเห็น…

ที่เธอเคยบอกว่ามันมากจนกลัวจะทำให้ฉันเสียใจ…

มันไร้ตัวตนไปนานแล้ว…

เราสองคิด…

คิดต่างกันแทบทุกเรื่อง…

เธอจะบอกว่า…

เราก็ต้องคุยกัน…

ตอนแรก…

ฉันไม่คุย…

เธอพยายามคุย…

ตอนนี้…

เธอไม่คุย…

ฉันพยายามคุย…

แต่ตอนนี้…

เธอหมดรักฉันแล้ว…

จึงไม่มีประโยชน์…

ถึงฉันจะพยายามแค่ไหน…

ก็ตาม…

ก้ออ่านะ