รั ก ห รื อ เ ป ล่ า ? ! . . .

Leave a comment
วันนี้ มีเรื่องไม่คาดฝัน

ไม่คาดคิด ไม่เคยคิด ว่ามันจะเกิดขึ้น

และมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว!!!

วันนี้ข้าพเจ้า ขอแนะนำตัวละครเพิ่ม อีกหนึ่งตัว เค้าคนนั้นมีชื่อว่า คนในฝัน – -

(รู้สึกเหมือนตัวเอง คล้ายๆแอร์กี่วุ้ย – -)

วันนี้ ข้าพเจ้ามีนัดกับคนในฝันเนื่องจาก วันเกิด และ คนในฝันก็มาส่งข้าพเจ้าที่ เอยูเอ

ขณะนั้น ตอนที่อยู่เอยูเอ ก็อุตส่าห์ไปนั่งในที่ๆ คิดว่า คนในคลาสต้องไม่เห็นแน่ๆ – - (เปล่า เจตนา ซ่อนเร้น – - แต่ในคลาส จะมีแมลงเม้าส์อยู่ – - ซึ่งคงไม่ดีแน่ – - )

เดี๋ยว….ขอย้อนกลับไปตอนแรกก่อน..

จากเหตุการณ์ ที่โดนลุงนักกฎหมายแซว เมื่อถึงคลาสต่อมา – -เหมือนเดิม โดนแซว คนๆนั้น ก็โพล่งไปเลยว่า “มีแฟนแล้ว !!”

ข้าพเจ้านี้อยาก หันไปตบหัวคนๆนั้นจริงๆว่า “ชั้นก็(คง)มีแล้วเหมือนกันย่ะ (ที่วงเล็บเพราะ คนในฝัน เค้า…คิดเหมือนเราหรือเปล่าไม่รู้ – -…เดี๋ยว คนในฝันบอกปัด – - จะได้ไม่เสียหมามาก – -)

แต่ด้วยความ ตอแหลส่วนบุคคล ก็ทำหน้าแบบ เหวอๆ (ความจริงก็รู้แหล่ะ ว่า อย่างนี้ไม่เหลือ ให้คนหน้าตาแย่ๆอย่างข้าพเจ้ามาเชยชมได้หรอก – -)

ซึ่ง เค้าคนนั้น ก็เหมือนไม่อยากใช้มุกว่า “มีแฟนแล้ว” สักเท่าไรนัก เพราะเห็นหน้าที่คนๆนั้น อึดอัด เวลามองข้าพเจ้า (ในใจ – กูไม่แซวเรื่องแฟนมึงหรอก เพราะกูจะเนียน ฮา…)

กลับมาต่อ…

หลังจาก อ้อยอิ่ง กับ คนในฝัน ก่อนจะ ขึ้นมาเรียนในคลาสแล้ว ข้าพเจ้าก็เห็นว่า – - สุดท้าย แม่งคนในคลาสก็เห็นอยู่ดี เพราะมีคนมาสาย เห็นพอดี

แต่…คนๆนี้ คงไม่เลวร้าย – - เพียงแค่ คงนินทาในใจ และคงไปนินทาให้คนอื่นที่ไม่ใช่คนที่เรียนเอยูเอ แน่นอน…ปล่อยไป…

ข้าพเจ้าก็เนียน วิ่งมาเรียนเหมือนรีบเร่ง (ทั้งๆที่ความจริงมาถึงนานแล้ว – -)

แล้วเข้าไปนั่ง…ที่เดิม…ข้างคนๆนั้น…เป็นธรรมเนียมปฏิบัติไปแล้ว…ว่าเราสองคนต้องนั่งข้างกัน…เอาไว้เม้าท์เบ่งเกทับ เรื่องอาจารย์

เช่น…

ข้าพเจ้า – โอ้วว จะผอมไปไหน อย่างนี้ ต้องเดินโอบเอว จะได้ไม่ปลิว เดี๋ยวกลางคืนจะนอนกอดให้หายอุ่นเลยนะจ๊ะ ว. จ๋า

คนๆนั้น – กอดแล้ว ไม่ไหว ผอมไป แข็งโป๊ก

ข้าพเจ้า(หันไปทำตาเขียวใส่) – มั่วละ ว. ของเค้า แกน่ะ นู่น(พร้อมกับยื่นหน้าไปที่ชายหนุ่มล่ำๆที่มาเรียน – คนเดียวกับที่เห็นข้าพเจ้าอยู่ กับ คนในฝัน)

หรือเช่น…

คนๆนั้น – ไปดูดวงมาแหล่ะ หมอดูบอกว่า เนื้อคู่เป็นชาวต่างชาติ รู้สึกมาจากอเมริกา รัฐ แคโลไรนา ด้วย

ข้าพเจ้า – มั่วอีกแล้ว นั่นมันดวงเค้า แกน่ะ เอานู่นไป (ยื่นหน้าไปทางหนุ่มล่ำบึ้ก) ชอบไม่ใช่เหรอ ฮ่าๆๆ

เป็นต้น

แต่วันนี้ พอข้าพเจ้านั่งที่ปุ๊ป

คนๆนั้น – แหม…วันนี้เอาแฟนมาด้วยนะ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีแฟน

(ในใจ – แสรดดดด กูว่าองศาที่กูอยู่กับคนในฝันเนี่ย กูว่า มึงต้องไม่เห็นสิ!!)

ข้าพเจ้า – หืออ…อะไร – - พูดอะไร

คนๆนั้น – ดีเหมือนกัน ตัดคู่แข่งหัวใจไปอีกคน

ข้าพเจ้า – อย่ามาๆ ว. ของชั้น ไม่เกี่ยวเฟ้ย

คนๆนั้น – มีแฟนแล้ว ไม่ต้องเลย

(ขอไม่พูดถึงบทสนทนาโต้ตอบเรื่องคนในฝันกับ คนๆนั้น – - เพราะเดี๋ยวงานเข้า – -)

อารมณ์เหมือนแบบ คนๆนั้น ประหลาด(ที่หน้าอย่างข้าพเจ้า มีคนคบ – - หรือไม่ทราบได้) แต่เหมือนพยายามพูดเรื่องนี้ – -ซึ่งข้าพเจ้าต้องคอย แก้ให้ไม่ร้ายแรงมากนัก – -เพราะ

คนๆนั้น – แหม…สวยเลือกได้

(ในใจ – ประชดกูแบบนี้ มึงเอามีดมาแทงกูเล้ยยย)

ข้าพเจ้า – เป็นอะไรหาาาา

รู้สึกเหมือนคนๆนั้นไม่พอใจ(ไม่ได้เข้าข้างตัวเอง – - แต่ เด็กอนุบาลก็ดูออก) อารมณ์ไม่ค่อยดี – -

คนๆนั้น – สวยเลือกได้

ข้าพเจ้า – ก็ใครจะไปหล่อเหมือนแกเล่า ไอ่หล่อ ไอ่สูง (ประชดสุดๆ)

เมื่อถึงตอนพัก ใบปลิว โฆษณา เชสเตอร์ที่ข้าพเจ้ารับมาแล้วไม่ได้ทิ้ง ติดมาด้วย – -

พี่ที่นั่งด้วยก็หยิบมาดู แล้วเราก็มาชี้ๆว่า อยากกินอะไร

ซักพักคนๆนั้นก็

คนๆนั้น – เห็นแล้วหิว อยากกินสปาเก็ตตี้

ข้าพเจ้า – อย่าพูดเดะ มันหิวตามเฟ้ย

คนๆนั้น – ไหนดูซิ กินอะไรดี

ข้าพเจ้า(ชี้ไปที่โปร กินสองคน) – เฮ้ย มันนี้เคปะ เนี่ย ไหนคิดซิ คุ้มมั้ย ได้เฟรนฟรายส์เพิ่มด้วย – - เฮ้ย สิบเอ็ด บาทกะเฟรนฟรายส์ ไม่ค่อยคุ้มแฮะ – -

คนๆนั้น – หิวๆๆ

ข้าพเจ้า – เรียนเสร็จก็ไปกินเสะ

คนๆนั้น – อ่านะ

ข้าพเจ้า(เรียกพี่ที่ดูด้วยก่อนหน้านี้) – เอางี้มั้ย เรียนเสร็จไปกินข้าวกันเนอะๆ

คนๆนั้น – เอาดิๆ

ข้าพเจ้า – กินสยามเคปะ

เบรกกกกกก…

ช่วงพัก – - ข้าพเจ้าไปเข้าห้องน้ำ – -ตามปกติช่วงพัก คนจะเยอะเลยวิ่ง

คนๆนั้น – แหม จะรีบไปหาแฟนหรือไง

ข้าพเจ้า – เค้ากลับไปนานแล้วย่ะ หรือแกแอบชอบ เดี๋ยวชั้นติดต่อพี่เค้าให้

กลับมา….

เมื่อเรียนเสร็จ

คนๆนั้น – ไปกินข้าวกันหิวววว

ข้าพเจ้า – เอาจิงปะ ไปจิงนะเนี่ย – -(แล้วชวนพี่อีกคน)

และแล้วเราก็มาอยู่ที่สยาม – -(ใจง่ายจริง – -)

ลงพารากอนปุ๊ป (ขอนอกเรื่อง – - เพิ่งเห็นรูปที่รักเป็นพรีเซนเตอร์แชมพู กรี๊ดดดด…และโดนคนๆนั้น แขวะว่า ที่รักข้าพเจ้า ถ่ายคลิปโป๊ – -แถมมั่วว่า ที่รักเค้า เคยเป็นแฟนกับ เฉินกวานซี – แหม่ๆในใจบอกว่า มั่วของแท้ แฟนเฉินกวานซีน่ะ วุ้นใสจ้า ชัดๆ – -)

แล้ว เราก็เถียงกันเรื่อง ที่รักข้าพเจ้า – -

ข้าพเจ้า – อ่าถึงแล้ว อยากกินไรล่ะ

คนๆนั้น – เธอเจ้าถิ่นก็บอกสิ

ข้าพเจ้า – งั้นอยากกินอาหารประเภทอะไรล่ะว่ามา ญี่ปุ่น อิตาเลี่ยน ไทย ฟาสฟู้ด

คนๆนั้น – ญี่ปุ่นป่ะ

ข้าพเจ้า – เลือกร้านเสะ จะได้พาไป

คนๆนั้น – ฟูจิละกัน

แล้วเราก็เดินไปฟูจิพารากอน ปรากฎว่า คนเต็มท่าทางรอนาน

ข้าพเจ้า – ไปฟูจิ สยามเซ็นฯ ดีกว่า

คนๆนั้น – เธอก็พาไปสิ

ข้าพเจ้า – เออ เนาะลืมไปว่า อยู่กะคนบ้านนอก ฮ่าๆๆ

แล้วเราก็ถึงฟูจิ สยามเซ็น

ก็มีการพูดคุยไปตามประสา อยากบอกว่า เก่งมาก มีอารมณ์ขัน ไม่เบื่อเลย คุยไปคุยมาก็รู้จักอะไรหลายๆอย่างเยอะขึ้นระหว่างเรา><

ที่สำคัญ ออกแนว … คือว่า ระหว่างที่เรา ทานอาหาร ต่างคน ก็ต่างผลัดกันมีโทรศัพท์ จากเพศตรงข้าม(ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า…) โทรมา – -…

เหมือนอยู่ในอารมณ์แบบ ต่างคนต่างติดบัง ฐานะความสัมพันธ์ที่แท้จริงของคน ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำเพื่ออะไร – -

และ มีช่วงหนึ่งคือว่า มีรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่าข้าพเจ้า(เป็นหลีดสีเดิมที่ข้าพเจ้า ทำงานอยู่ รายละเอียกอีกบล๊อก – -) แบบ ตามเคย – -

ไม่ค่อยมีใครจำข้าพเจ้าในตอนที่แต่งชุดนิสิตสักเท่าไร – -

หลายคนบอกว่า มันดูดี กว่าตอนเป็นนักเรียนม.ปลาย – -(เจ็บนะนั่น เวลามีใครชมว่าสวยขึ้น – -)

กว่าน้องคนนั้นจะ นึกหน้าข้าพเจ้า และยกมือไหว้ได้ – -ก็ สิบกว่าวิฯ

น้องเค้ามากับแฟนของน้องเค้า…พอน้องเค้าเดินไป อีตาคนๆนั้นก็รีบพูดตามหลัง

คนๆนั้น – พี่ไม่ใช่แฟนมันนะ เป็นพี่เฉยๆ – -

ตอนนั้นน้องเค้าเดินไปได้ระยะนึงและ คุยกับแฟนอยู่ – -

(ในใจ – บอกเพื่อ!!! น้องเค้าไม่สนแกหรอก อีกอย่าง ชั้นก็ไม่ได้มากะแกในแง่นั้นเฟ้ย – - มันตกกะไดพลอยโจร – -)

นั่นแหล่ะคิดเอา เลิกเรียน ทุ่ม – - แต่ได้กลับบ้าน สามทุ่ม – - นั่งคุยกะคนๆนั้น สองชั่วโมง

โอ้แม่เจ้า!!!!

ที่สำคัญ ตอนจ่ายตัง – -คนๆนั้น เล่นให้บัตรเครดิต – - ข้าพเจ้าเลยจะยื่นตังให้

คนๆนั้น – ไม่ต้องหรอก เก็บไว้กินขนมเถอะ

ข้าพเจ้า – เป็นป๋าตั้งแต่เมื่อไรยะ

คนๆนั้น – ฮ่าๆๆ วันนี้ป๋า ใจดี – -

ข้าพเจ้า – ต้องยกมือไหว้ ขอบคุณใช่ปะเนี่ย (ยกมือแบบขอชีวิต) ขอบคุณก๊าบบ

รายละเอียดสนทนา เยอะแยะมากมาย(สอง ชั่วโมงนี่นา – -) เอาเป็นว่า ตามที่บอกไว้ในตอนแรก หรือหลังไมค์ได้ เต็มในเล่า ฮ่าๆๆๆ

ก้ออ่านะ

ความก้าวหน้า…ของความสัมพันธ์…gossip girl

Leave a comment
หลังจากเรื่องราวเอยูเอ

ที่หลบๆซ่อนๆ ตามหลืบกลุ่มบล๊อกอื่นๆมานาน

วันนี้ก็ได้เวลา ที่จะมาเล่าเรื่องนี้สักที

(เพราะยังไงกว่าจะจบเวล 15 คำนวณแล้วยังไงเราก็ต้องเจอกัน อีกปีนึง>< หึๆๆ)

ความจริง…

ตั้งแต่เปิดเทอมใหม่(เรื่องราวอันเก่าๆ หาเองเด้อ)

ก็มีเรื่องราวเยอะแยะมากมาย

ตั้งแต่…อาจารย์คนใหม่ ที่หน้าตาเหมือน

ซูอี้ ผู้น่ารัก

แต่พออีกอาทิตย์ต่อมาก็ไปตัดผมสั้น – -หน้าเปลี่ยนเลย เป็น

แอน สุดเลิฟอีกคน

พระเจ้า นางฟ้าชัดๆ>< (ปล. อาจารย์เค้าเป็นเด็กแลกเปลี่ยนที่ มหิดล มาจาก อเมริกา อายุ 22 โอ้ววว)

นอกจากนี้ ยังมีคนใหม่ๆเข้ามาเป็นตัวละคร ให้ เอยูเอ มีสีสันมากขึ้น

เริ่มจาก มี หญิงสาว แอ๊บแบ๊ว ผู้ชาย หน้าม่อ คุณชาย โชว์พาว คุณลุง ผู้คอยจับสังเกต พฤติกรรมของ ข้าพเจ้า กับ คนๆนั้น

ความจริงมีมากกว่านี้ แต่บทบาทยังไม่เป็นที่หน้าจับตามอง ต้องรอดูกันต่อไป^^

เริ่มจาก…

โดยปกติ ข้าพเจ้า กับ คนๆนั้น ก็มักจะกัดกันเป็นประจำ(เรียกได้ว่าเป็นธรรมเนียมปฏิบัติไปซะแล้ว – -)

(พอมาทบทวนเรื่องราว ข้าพเจ้า กับคนๆนั้น – - รู้สึกสามารถเอามาทำเป็นซีรี่ย์ ได้เลยนะนั่น แถม อยากรับประกันว่า ถ้าเป็นซีรี่ย์แล้ว เรตติ้งพุ่งแหงมๆ ฮา…)

เมื่อเริ่มเรียน คนที่มาใหม่ก็เริ่มจะทำความรู้จัก ชื่อ ประมาณนั้น วันแรกถือเป็นการสกรีน ก่อน จึงไม่มีอะไรมากนอกจาก ข้าพเจ้าที่ในวันนั้นจะรั่วผิดปกติ (แค่ไม่เจอหน้า อาทิตย์หนึ่ง มันทำให้เป็นแบบนั้นหรือไงก็ไม่ทราบ) จนคนๆนั้น เริ่มพูดว่า มันจะเด่นไปแล้วนะ – -

พอครั้งที่สอง ผลของการที่ ข้าพเจ้า กับ คนๆนั้น แหย่กันไปมา จน ลุงนักกฎหมายก็พูดขึ้นมาว่า รู้จักกันนานแล้วเหรอหรือเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกัน?

พวกเราก็หันหน้ามามองกัน แล้วข้าพเจ้าก็บอกว่า รู้จักตอนมาเรียนที่เอยูเอนั่นแหล่ะ

ลุงคนนั้นก็บอกว่า อ้าวไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกเหรอ?

เอาแหล่วว – -(งานเข้า ข้าพเจ้าซะงั้น…จะแซวทำม้ายย คนเค้าอุตส่าห์ไม่รู้ไม่เห็น – -เดี๋ยวก็ได้เหินห่างเพราะ คววามอยากจับคู่แปลกๆหรอก – -)

คนๆนั้น – โหย อย่างงี้ ต้องไปล้างซวย สามวัด

ข้าพเจ้า – เค้าล้างซวยวัดทั่วประเทศ ยังไม่หมดด้วยซ้ำ อี๋…

ลุงนักกฎหมาย – เห็นทะเลาะกันอย่างนี้ ผมว่า เดี๋ยวก็รักกัน

(ในใจ – ง่า ลุงอ่า – - ถ้าเค้าคนนั้นห่างเหินนะ ลุงตายยย!!!)

สักพักก็มีกิจกรรมมารวมกลุ่ม และสายตาของลุงคนนั้น ก็ไม่วายชำเลืองมาทางด้านข้าพเจ้าบ่อยๆ

จนกระทั่งตอนจะกลับที่นั่ง ลุงคนนั้นก็พูดว่า – เนี่ยผมเห็นมาหลายรายแล้ว แบบนี้นี่ เห็นแต่งงานกันทุกราย

(ในใจ – ลุง ก๊าบบ พอเถ๊อะ เดี๋ยวจะได้เลิกเรียนเอยูเอ เพราะลุง – -)

จบตอนก่อน – -

สอบเสร็จแล้วว่างๆ จะพิมเป็นบทละคร เลย แล้ว ตัวละครอื่นจะได้มีมิติ – - น่าน(เพ้อแล้ว – -)

ก้ออ่านะ

ป ร ะ กั น ค ว า ม รั ก . . .

Leave a comment
เริ่มจาก บล๊อกที่แล้ว

ข้าพเจ้าได้ประกาศตัว ว่าแอบรักคนๆนั้นอย่างเป็นทางการ- -

และจะแอบต่อไป จนเลิกรัก (ซะงั้น – -)

เพราะ ต้องการที่จะ “แอบรัก” จริงๆ><

ต่อๆ…

ช่วงนี้…

รู้สึกว่า…

วันไหนที่มีเรียนเอยูเอ…

ข้าพเจ้า จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

และวันนี้ก็เช่นกัน…

เป็นวันปิดเทอม ของ เลเวลนี้

ซึ่งพวกเรา(คนที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่เทอมที่แล้ว)

ได้นัดกันมาลงเรียนพร้อมกันวันนี้ เพื่อที่จะได้เรียนห้องเดียวกันต่อ ในเทอมหน้า

ซึ่ง ความจริงแล้ว เทอมต่อไป มันตรงกับช่วงปิดเทอมเล็ก

และ ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว

ลูกที่ดี อย่างข้าพเจ้า(พึงจะเป็น) ควรจะต้องกลับบ้าน

แต่นี่ ได้กระทำการ – -เรียนต่อ

….(คิดเอาเอง 555+)

สรุปคือเรียนต่อ เพราะคนๆนั้นไม่ยอม พัก – -

ขอเล่าก่อนๆๆ

วันนี้ไปกินบุฟเฟ่ต์ไอติมมาด้วย^^

ที่ เอเวนิว คนเยอะมากๆๆๆ แอบไม่คุ้มในด้านปริมาณ

แต่ข้าพเจ้าก็ ซัดไปทุกรส(ไป หก คน เวลาสั่ง “พี่คะ ทุกรส โต๊ะ สี่” แล้วก็จ้วงประเมิน รสไหนอร่อย ค่อยสั่งมากินใหม่)

นั่นแหล่ะ กินเสร็จครึ่ง ชม. ต่อมา – - เหมือนไอติมเป็นก้อนเมฆ หายไปไหนไม่รู้

เหมือนวันนี้ยังไม่ได้กินอะไร…หิวอย่างแรง ต้องหาของหนักมาถ่วงท้อง – -

เลยล่อ บะหมี่(ราคาปกติ 25บาท ล้อเข็นแถวหอ) บอกพิเศษ 40 บาท

ป้าคนขายถาม หนูเอาไปกินกับเพื่อนเหรอจ๊ะ…

ข้าพเจ้าก็ตอบว่า…ป่าวค่ะ ทานเอง – -

ซื้อมากินเสร็จ…พี่ข้างห้องได้กิน เลยมาบ่นว่าอยากกินๆ

ข้าพเจ้าเลยยุให้ไปซื้อ…และก็ดันยุขึ้น เจ๊จะไปซื้อจริงๆ

ข้าพเจ้าเลย ฝากซื้ออีกถุง 40บาท เหมือนเดิม^^

เจ๊ขึ้นมาบอกว่า…ป้าคนขาย ฝากมาบอกว่า…กินเยอะแบบนี้ ป้าเลี้ยงหนูไมไหวแน่ๆ- -

ข้าพเจ้าก็ ยิ้มแหยๆ (ก็มันหิวนี่ฝ่า – -)

เข้าเรื่องบล๊อกต่อ

หลังจากกินบุฟเฟ่ต์ เสร็จ ก็หาอะไรหนักท้องทาน แล้วก็ไปเอยูเอ ด้วยอารมณ์เบิกบาน

พอถึงเวลาอันแสนสุข

อาจารย์ ก็แจกเกรดที่ได้รับ…

แต่…คนๆนั้นก็ยังไม่มา จนอาจารย์ถามว่า ใครจะเรียนต่อบ้าง ก็นับจำนวนเสร็จ อาจารย์ก็บอกให้ไปจ่ายตัง

ข้าพเจ้าก็เลยบอกว่า not now เพราะตอนนั้นคนยังมาน้อยกันอยู่ เผื่อคนมาเพิ่ม จะได้รวมๆกันไปครั้งเดียว(ความจริงรอคนๆนั้นอยู่อ่า)

เรียนผ่านไป หนึ่งชม. (เรียนครั้งละ สอง ชม.) คนๆนั้นก็ยังไม่มา

จนหมด ชั่วโมง – - ก็ไม่มีวี่แวว ข้าพเจ้านี่ ใจเหี่ยว ป้อแป้ไปหมด (เอ๊ดดด อุตส่าห์ ลงเรียน ปิดเทอม ทำไมไม่มาอ้าา หรือจะลงเทอมหน้า?? แกนัดกะน้องคนนั้นหรือไง<<<ออกแนวพาล – -)

ก็ ยืนรอรถเมล์ด้วยจิตใจ แตกสลาย (เพราะคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว T T) <<<ที่ยืน เพราะ ฝนตกที่นั่งเปียก – - รถก็ติด – - ยืนทำหน้าหมาหงอย ยี่สิบกว่านาที…ในใจคิดว่า โหยย อุตส่าห์ จะแอบชอบใครสักคนทำไมให้เวลาน้อยจังฟะ – - เพิ่งแอบชอบเมื่อวันพุธนี่เอง ผ่านไปสองวัน อกหักซะแล้วชั้น อย่างจะสินมั่นคงประกันไป รักเร็ว เคลมรักคืนเร็ว T T

สักพัก…เหมือน สินมั่นคงประกัน ไม่พอใจ ที่กล่าวหา เรื่องนี้ บอกว่า สองวันไม่เร็ว มีเร็วได้อีก เลยจัดการ ส่ง คนๆนั้น มายืนด้อมๆมองๆ ข้าพเจ้า

พอ คนๆนั้นมั่นใจ ว่า ยัยขี้เหร่นี่ ใช่ข้าพเจ้าแน่นอน ก็กวักมือเรียก เหมือน เรียกเรียกซื้อหนังโป๊…ลับๆล่อๆ อย่างแรง – -(เหมือนเคยรู้ว่า หนังโป๊ เค้าซื้อขายกันยังไง – -)

เสร็จ ก็ยืนมองซ้าย มองขวา พร้อมกับถามว่า รถเมล์มายัง? รีบหรือเปล่า?

ข้าพเจ้าก็เนียน ทำหน้าเหมือน เชิงสงสัยแกม แบบ อารมณ์ กูก็อยากกลับบ้าน แต่รถมันติด…บอกว่า ยังไม่มาอีกนานเลย สายเค้ามันจะช้ายิ่งรถติด – - ไม่รีบอ่ามีอะไร(ขณะพูดทำเสียงแบบ ไม่สนใจ…แต่ในใจนี่ กรี๊ดดด มาแล้วเหรอคะที่ร้ากก(เวอร์ – -) ไปไหนมาเนี่ย วุ้นใส รอตั้งนานแน่ะ เค้าใจหายไปหมดเลย (ใส่ไข่ให้ตัวเองสุดฤทธิ์ – -) ตัวเองอยากให้เค้าทำอะไร เค้าว่างเสมอนะ แอร๊ยยย)

คนๆนั้นก็บอก…งั้น ไปส่งลงเรียนเป็นเพื่อนหน่อยสิ

ข้าพเจ้า…ก็ได้ – - ไปไหนมาเนี่ย

คนๆนั้น…ไม่เห็นเหรอ รถติด ดูเสะ

ข้าพเจ้า…บีทีเอส มันรถติดได้ไงฟะ เอารถมา??

คนๆนั้น…ก็กะไม่เรียน มาลงเรียนอย่างเดียวอ่า

ข้าพเจ้า…แล้วออกมาตั้งแต่กี่โมง?

คนๆนั้น…หกโมงสิบ

ข้าพเจ้า…เออ นะ สมควรที่มาถึงตอนนี้ แหมมม ทำไมไม่มาตอนสามทุ่มเลยล่ะ

คนๆนั้น…ใครจะไปรู้ว่า รถติดเล่า!! แล้วต้องทำไงอ่า

ข้าพเจ้า…ก็ไปเอา yellow card อ่า ที่จารย์มั้ง

คนๆนั้น…งั้นไปห้องพักครูกัน

แล้วเราก็เดินมั่วๆ – - สรุปต้องไปที่ ประชาสัมพันธ์ เพราะเค้าส่ง เยลโล่วการ์ดแล้ว จัดการเรียบร้อย ข้าพเจ้าก็ทำท่าจะกลับ(เพราะเสร็จแล้วนี่นา ขาดเหตุผล ที่จะอยู่ต่อ) คนๆนั้นก็บอก เดี๋ยวไปไหน รอก่อน ไปเข้าห้องน้ำแป๊ป

ข้าพเจ้าก็ทำหน้า งงๆ พยักหน้าไป แล้วก็รอ (ความจริง แอร๊ยยย รอได้เสมอค่าา เพื่อพี่ กรี๊ดดด )

เสร็จก็กำลังจะเดินออก จากเอยูเอ ก็มีพี่ร่วมห้องเดินเข้ามา พวกเรา(สังเกต สรรพนาม…เอิ๊ก) ก็ถามว่า มีอะไร

สรุปคือ พี่คนนั้น ทำกระเป๋าเงินหาย พวกเรา เลยช่วยกันหา โดยพี่คนนั้น ไปหาที่โรงอาหาร ส่วน “พวกเรา” ไปดูที่ห้องเรียนให้

สรุป ไม่เจอ คนๆนั้นเลย ให้เลย ดำรงชีพพี่คนนั้นไป(ยิ่งทำให้ข้าพเจ้า ปลื้มในความเป็นคนดี>< แอร๊ยย ที่รัก ทำไม น่ารักอย่างนี้ล่ะ)

ระหว่างนั้น คนๆนั้นก็จะโพล่งว่า หิวข้าววว ข้าพเจ้าก็ถามว่า ยังไม่ได้กินข้าว?

คนๆนั้น…รถติด เพิ่งมาถึงเอาเวลาไหนกิน

ข้าพเจ้า…อ้าว ลุง แล้วก่อนหน้านั้นเอาเวลาไปทำอะไรไม่ทราบ

คนๆนั้น…ธุรกิจรัดตัวอะ

ข้าพเจ้า…ได้ข่าวว่าเป็น ลูกจ้าง – -

คนๆนั้น…หิวว

ข้าพเจ้า…ก็ไปหาอะไรกินสิ – - (ในใจ มามะ ไปกินข้าวด้วยกัน><) แถวนี้ไม่มีไรกินนี่นา – - งั้นก็หาหนูตามท่อน้ำทิ้ง ไปพลางๆแล้วกัน…พร้อมกับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

สุดท้าย “พวกเรา” ก็เดินมาถึงป้ายรถเมล์
(ในใจ…แม่งง ไมไม่ชวนแบบ งั้นพี่ไปส่งมั้ยฟะ – - ชิๆๆๆ)
และรถเมล์สายที่ข้าพเจ้า รอก็ติดอยู่พอดี แต่คนเยอะอ่า

ข้าพเจ้า…นั่นไง รถเมล์สายเค้า คนเยอะอ่า กว่าจะถึง ไปบีทีเอสสยาม ดีกว่ามั้ย – -

คนๆนั้น…รถเมล์อ่า มันมีที่ยืนอยู่ แต่ไป บีทีเอสเร็วกว่า

ข้าพเจ้า…อ่าเหรอ งั้นไปบีทีเอสดีกว่า แล้วลุงอ่า ไม่กลับ??

คนๆนั้น…ก็ดูสิ รถติดขนาดนี้ ต้องรออ่า หิวข้าววว

ข้าพเจ้า…โห งั้น ขอให้ถึงบ้านก่อนเที่ยงคืนแล้วกันนะ – - จะได้ไม่หิวจน กินหนูหมดเขตนี้ 555+

แล้ว “เรา” ก็จากกัน เจอกันอีก อาทิตย์หน้าๆ><

สรุป สินมั่นคงประกันภัย(ความรัก) ของเค้าดีจริงๆ อกหัก (เกือบ) สอง ชม. เคลมให้เรียบร้อย เป็นปกติเลย>< แอร๊ยยย

ก้ออ่านะ

รั ก . . . ที่ ไ ม่ ต้ อ ง ก า ร อ ะ ไ ร

Leave a comment
จนได้…

มันทนไม่ไหว…

อยากเล่าๆ…

จากบล๊อกนู้น…

ที่เคยบอกเรื่อง…เกี่ยวกับความสัมพันธ์

ตอนนี้…มัน…ไม่รู้สิ

เราไม่อยากได้เค้านะ – -…

เพราะให้มาคบกันเป็นแฟน เค้าคนนั้นคงไม่เอาเรา

และเราก็คงไม่เอาเค้า – -

แต่จะให้เรียกว่า เป็นพี่น้อง ก็ไม่ใช่…

เพราะรู้ดีว่าไม่ได้คิดแบบนั้น – -

สรุป เราคิดยังไงกันแน่

แค่…ได้เจอหน้า…

ได้กวนตีน

แล้วเค้ามีปฏิกิริยาตอบสนอง…เฮ้ยมีความสุขอ่า

แบบ…จากบล๊อกนู้น…ปกติ ยืนรอรถเมล์

ช่วงหลัง สายที่ข้าพเจ้าจะขึ้น ต้องรอ เกือบชั่วโมง

แก่แล้ว…เมื่อยย เลย นั่งรอแทน – -

อดโดนผลัก ให้ตกฟุตบาท…แล้วโดนว่า…ว่า รถเมล์ทับๆ

แอบเสียดาย – -…(โรคจิต จริง- -)

สงสัยเราคงชอบ…ความปากหมาของเค้าแน่ๆ – -

อาจารย์…Let’s say the animal

ข้าพเจ้า(โพล่งออกไป)…buffalo พร้อมกันลากเสียงหันไปทางคนๆนั้น

ทุกคนหัวเราะ

คนๆนั้น…and you?

ข้าพเจ้า…rabbit

คนๆนั้น…reptile ล่ะไม่ว่า

ดูสิ – - ช่างเหมาะสมอะไรเยี่ยงนี้><

คราวนี้เค้าให้ทุกคนมายืนเป็นวงกลมมาเล่นเกมส์(ซึ่งปกติ คนๆนั้น จะยืนข้างๆข้าพเจ้า เพราะนั่งใกล้กัน แต่…อาทิตย์ที่แล้วก็เล่นเกมส์นี้…โดยเกมส์ๆนี้ จะเล่นโดยใส่ คนอยู่ตรงกลางวง…หลับตา…แล้วให้คนที่ล้อมรอบส่งปากกาไปเรื่อยๆ…จนคนกลางวงตบมือ…ปากกาตกที่ใคร…คนๆนั้นต้องทำตามเงื่อนไขที่คนในวงสั่ง…ภายในเวลา…ที่ปากจะส่งกลับมาที่คนๆนั้น…ซึ่งอาทิตย์ที่แล้ว…คนๆนั้นยืนข้างข้าพเจ้า…ตอนที่คนๆนั้นส่งปากกามา…ข้าพเจ้าอิดออด…แบบ…คนกลางวงกำลังจะตบมือไง…ถ้ารับ…ข้าพเจ้าก็งานเข้า…คนๆนั้นเลยซวยไป
..)

แต่วันนี้…คนๆนั้นขอเปลี่ยนที่กลับพี่อีกคน…ไม่อยู่ข้างข้าพเจ้า…ด้วยเหตุผลว่า…ข้าพเจ้าขี้โกง…ทำให้คนๆนั้นซวย

และแล้ว…เกมส์ก็เริ่มขึ้น…ครั้งแรก…คนๆนั้นก็โดนเลย 555+…พี่ที่โดนเปลี่ยนที่ หัวเราะพร้อมกับบอกว่า…ถ้าอยู่ที่เดิมก็ไม่โดนแล้วว(ข้าพเจ้าก็หัวเราะเยาะอย่างออกนอกหน้าเช่นเคย)

ครั้งต่อมา…คนๆนั้นก็โดนอีก…คราวนี้ทุกคนหัวเราะในความซวย…ของคนๆนั้น

แต่โชคร้าย…คนๆนั้น…โดนให้พูดชื่ออาหาร(เป็นภาษาอังกฤษ…ยากสุดๆ(ประชด))มา 5 ชื่อ…ไม่ทันเลยต้องไปอยู่กลางวง

คราวนี้…ข้าพเจ้าก็งานเข้าสิ…เพราะคนๆนั้น กะตบมือตอนข้าพเจ้าได้ปากกาพอดี…โดยการแสร้งหลับตา(เลวได้อีก – -)…

แล้วคนๆนั้น…ก็สั่งให้พูดชื่อสัตว์เลื้อยคลานมา เจ็ด ชื่อ (ภาษาอังกฤษ <<<จะบ้าเรอะ – - แกล้งกันเห็นๆ…ขนาดอาจารย์ยังบอกว่ายาก…ทุกคนพึมพำ…แต่!!!…เค้าก็ให้เราพูด…)

สรุป เวลาหมด…ข้าพเจ้าทำไม่สำเร็จ…แต่ไม่มีประการใด(นอกจากจะสะใจ…ที่คนๆนั้นแก้แค้นไม่สำเร็จ 555)

ดูเหมือนคนที่ชอบแกล้งกันไปมาเนอะ^^

กลายเป็นว่า…เดี๋ยวนี้…เข้าห้องเรียนทีไร…ต้องส่องหาคนๆนั้น…ซึ่งปกติ – - เค้าคนนั้นจะมาตรงเวลา – -มากกว่า

นั่นแหล่ะ…สรุปว่าข้าพเจ้าเป็นอะไร???

ก้ออ่านะ