กี ฬ า สี เ อิ๊ ก ๆ ๆ . . . . .

Leave a comment
ตอนแรกคึกจัด

กีฬาสีจบ หน้าที่ของประธานเชียร์ กะมาเล่าเรื่องราวไว้

พอมานั่งเปิดเนตเสร็จ

ไฟดับ(ไฟในทรวงนี่แหล่ะ – -)

เฮ้อ เหนื่อยอย่างแรง

ส่วนรูป เดี๋ยวไปหามาแปะสเปซเด้อออ

ก้ออ่านะ

แบบ…สะอาด…จริงจริ๊ง…- -

Leave a comment
หลังจากใช้ชีวิตสาวโสด มาพอควรในกรุงเทพฯ

…ทำเหมือน เคยมีครอบครัวมาก่อน – -…

อ้าวทำเป็นเล่นไปเห็ยอย่างนี้มีแล้วนะแต่….

บทบาทในครอบครัว เป็น ลูก ไง – -

รอ…รอ วัน จะเป็นพ่อคน – -

เจ๊ย!!!!

กลับมาๆ – - (ช่วงนี้ทำกีฬาสี เพื่อนที่คอยช่วนเหลือ อยู่ยามทุกข์ยามสุข ก็มีแต่ เพื่อน หญิงคนหนึ่ง ที่เราก็ประทับใจในทุกอย่างของเค้าอยู่ด้วย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ยิ่ง เธอคนนี้เพิ่งเลิกกับแฟนผู้ชาย แล้วรู้สึกนับวันจะไม่สนใจผู้ชายด้วยยยยย ><)

ใครจะรู้ ความจริง เราชอบผู้หญิง – -

แต่ที่จริง

ที่ผ่านมา

เราก็ชอบผู้หญิงนี่หว่า – -

ครั้นจะชอบผู้ชาย

ก็เป็นตุ๊ดซะหมด – -

เข้าเรื่องหัวข้อ – - เดี๋ยวได้ขึ้นคานของจริง – -

แบบ…ยังไงอ่า…

ใครที่ได้รู้จักกับข้าพเจ้า อย่างลึกซึ้ง(จิ้นกันเข้าไป – -)

แบบเห็นกันทุกอย่าง

เน้น!!!! ทุกอย่าง

หมายถึง ห้องนอนเฟ้ยยย – -

อย่างอื่นเก็บไว้ให้ซะมีเชยชม- -

(พูดมาไม่อายเล้ยกุ – - จะมีชายไหนกล้ายุ่งมั้ยฟะ – -)

เข้าเรื่องๆ – - ก็จะทราบดีว่า

ข้าพเจ้า……….(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)

เอาเป็นว่า ใครมาห้องข้าพเจ้าแล้วไม่พูดอะไรออกมาถือว่าแปลก – -

อย่างเช่น…เฮ้ย วุ้น ห้องแกเนี่ย ถ้าชั้นเป็นโจร รับประกันได้เลยว่าห้องจะไม่ถูกแตะต้อง – - ไรวะ เห็นแล้วโจรไม่กล้ารื้อ เพราะไม่มีปัญญาทำได้รกเท่าแก – -

ตอนแรกได้ยินคำนี้ – -

อึ้ง!!!!!!!!!

ตกใจ!!!!!

แต่….

ตอนนี้

เริ่มคิดว่า

ที่พี่เค้าพูด

มัน!!!!

ก็ถูกว่ะ – - ขนาดตอนนี้ไม่กล้าย้ายของกลัวหาของไม่เจอ – -

เพราะ ถึงตอนนี้จะมีที่ให้เดิน – - นิดหน่อย แต่ถึงอย่างนั้น ข้าพจ้าสามารถหาของทุกอย่างได้เลยอ่า

โดยไม่ต้องรื้อหรือค้นหา

ใครมาเห็นก็บอกว่า แปลก รกขนาดนี้ มันยังหาของเจอ – -

พี่อีกคนบอก เฮ้ยทำเป็นเล่นไป รกแบบศิลปะ – - คือเจ๊มองรอบๆตัว แล้ว เออ รกแต่ทุกอย่างที่รก มันจำเป็นอ่า – -

แต่!!!!!

วันนี้ – -….

เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน!!!!

พี่ข้างห้องมากินขนมที่ห้อง (เจ๊สามารถหาที่นั่ง – -)

แล้วทีนี้ เกิดอุบัติเหตุ

ทำให้ ถุงข้าวตังที่เจ๊วางไป สามวินาที

คว่ำตกลงบนขาข้าพเจ้าเท่านั้นยังไม่พอ มันเลอะไปถึงผ้าปูที่นอน – - และตกลงพื้น(ที่มีน้อยนิดเพราะมีแต่หนังสือ – -)

ช๊อกกกกกกกกก!!!!

ตกใจอย่างแรง!!!!

เฮือกกกกกกกกกกกกก

เวรรรรรรร

เอาแล้วไง กุโดนแน่ๆ – -

โดนเต็มๆ – -

วุ้นใสจ้า เลยจำต้องเก็บห้องที่รก(อย่างศิลปะ – -)

เพื่อทำความสะอาด – -

เพราะตั้งแต่ที่รกแบบนี้ – -

ไม่เคยทำความสะอาดเลย – -

นี่!!!!!

ปล่าวซ๊กม๊ก

แต่ มันไม่สกปรกอ่า – - ไม่รู้จะกวาดอะไร – -

เลยไม่กวาดไม่ถู

นานเท่าไรก็ไม่ทราบได้ – -

เพราะจำไม่ได้จริงๆ

ว่าจับไม้กวาดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

มันเป็นความทรงจำสีจางอ้าาาาาา

นั่นแหล่ะ

ข้าพเจ้าเลยจัดการเก็บห้อง เปลี่ยนผ้าปูที่นอน ใช้เวลาร่วมชั่วโมงกับการจัดการห้อง ที่กว้างประมาณ 2.5*2.5 เมตร (เล็กแฮะ – -)

คิดเอาเอง ว่ามันรกแค่ไหน – -

เฮ้ย!!

ทำเป็นเล่นไป ถึงจะอย่างนี้ สะอาดนะเฟ้ย – -

กวาดๆเนี่ย มีแค่เศษผม กับฝุ่นนิดหน่อยเอง (หลังจากหักลบเจ้าข้าวตังหมูหยองตัวต้นเหตุเรียบร้อย)

แล้วตัวข้าพเจ้าไม่ได้สกปรกด้วย ออกจะน่าหอม – - (ช่วงนี้เลว- – แอบรู้ความลับคนเลยต้องแกล้งหน่อย – -)

ต่อๆๆ

พอทำความสะอาดเสร็จ หันกลับมาดูห้องตัวเอง

เฮ้ยยยยย!!!!

ห้องกรู!!!!!!!!!!!!!

หายไป – - T T

นี่ห้องใครอ้าาาาาาาา

ไม่ใช่ห้องช้านนนนนนนน

นอนแผ่คาเตียงด้วยอารมณือาลัยตายอยากอยู่ สิบ นาที

พี่ข้างห้องเดินผ่านมาดูห้อง – - พร้อมบอกกับข้าพเจ้าว่า ห้องแกนั่นแหล่ะ – - หัดชินกับระเบียบมั่งก็ได้ ฝึกๆไปเดี๋ยวก็ชิน – -

เอาวะ

แกต้องอยู่ได้ กับห้องโล่งๆ – -

อารมณ์แบบ เหมือนโดนยกเค้าห้องเลย – -

ไม่ไหวๆ

เห็นปะ สะอาด จริงๆ – -

ก้ออ่านะ

ลู ก ผู้ ช า ย ตั ว จ ริ ง ^ ^ *

Leave a comment
วันนี้ วันดี อยากโดดเรียนอย่างมากมาย – -

เนื่องจากเพลียกาย และใจ ด้วยภารกิจทั้งหลายทั้งปวง (ไปซื้อของแสนที่ – - ไปคอนเสิร์ต ไปรันงานกลอง – - นั่งรันแสตน์ – -)

(ข้ออ้างหยุดเนียนพอยัง?? – -) นั่นแหล่ะเลยตัดสินใจไม่ไปช่วงเช้าดีกว่ามั้ย – -

อีกอย่างเครื่องสแกนลายนิ้วมือมูลค่ามหาศาล ก็ชอบดับบ่อยอีกต่างหากมันน่าตื่นสายซะจริงจริ๊ง

แต่…เกิด เหตุการณ์ไม่คาดของเหล่าคณะกรรมการนักเรียนเกิดเรียกประชุม เรื่องกีฬาสีขึ้นมา วุ้นใส ดับอนาถชัวร์ เอออ…ไปโรงเรียนก็ได้ๆ

(อีกเหตุผลหนึ่งคือ ถ้ามาสายแล้วเวลาไปโรงเรียนต้องเดินขึ้นสะพานลอย – - ซึ่งถ้ามาเวลามาตรฐาน จะมีเพื่อนร่วมอุดมการณ์ข้ามถนน อย่างผิดกฎหมาย – -)

อีกอย่างวันนี้คาบสอง ก็เป็นวิชา ที่หัวหน้าตึก สอน เกิดเจ๊ไม่เจอข้าพเจ้าขึ้นมา ตายแน่ๆ (โดนปลดไม่กลัว กลัวโดนหักจิตพิสัย – -…ยิ่งเพิ่งหลุดสี่ ไทย มาอยู่ด้วย – -)

มาๆ มาเข้าเรื่อง คือว่าวันนี้ ข้าพเจ้ามีเรียนพิเศษตอนเย็น ก็เลยกลับหอค่ำ ทีนี้ก็แวะซื้อของกิน ตอนเย็น

(มากับพี่ข้างห้อง) ตกลงปลงใจกินราดหน้ากัน ก็นั่งๆ เตรียมทาน ก็มีคนจรจัดอารมณ์แบบขอทานอ่า

(เล่าถึงสภาวะการณ์ที่ข้าพเจ้าเป็นอยู่ – -” เนื่องจากไม่ได้พกเงินติดตัวเลย มีพอซื้อข้าว( 40บาท) )เค้าก็มาตามปกติ

แต่ที่แปลกพอมาที่โต๊ะข้าพเจ้า เค้าก็มาพูดอะไรไม่รู้ เหมือนพอเราไม่สนใจ เค้าก็เริ่มด่า- – (ก็มันไม่มีตังจริงๆนี่หว่าไม่งั้นก็จะซื้อให้กินแล้ว!!!) แล้วพยายามยื้อยืนไม่ไปไหน นานมาก – -

ข้าพเจ้าและพี่ ก็พยายามไม่สนใจ (ถ้าปฏิบัติตามหลักแบบข้อสอบความถนัดหมอ นี่ต้องแจ้งตำรวจ – -) แต่ดูเหมือนเค้า จะเห็นเราเป็นเด็กผู้หญิง ทั้งคู่ ด้วยเลยคิดว่า มันคงสำเร็จ (ก็คงสำเร็จแหล่ะ ถ้ามีตัง – -)

แล้วจู่ๆ…ก็มีชายนิรนามผู้หนึ่ง เดินเข้ามา แล้วมาพูดกับชายขอทานว่า จะทำอะไร มารบกวนคนอื่นทำไม? (อารมณ์ประมาณนี้ เพราะตอนนั้น ข้าพเจ้ากำลังเกิดอาการตกใจ เนื่องจากชายขอทานผู้นั้นเหมือนกำลังจะหาเรื่อง – -)

ชายขอทานก็ตกใจไปชั่วขณะ แล้วก็ตอบอ้อมแอ้มไปว่า ไม่มีรองเท้ามาหารองเท้า (เนียนแบบรองเท้าอาจตกหายแถวข้าพเจ้าว่างั้น – -) ท่านชายนิรนามก็บอกว่า ไม่เห็นมีรองเท้า อย่ามากวนคนอื่นเค้าจะทานข้าว – - แล้วก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว!!!

ข้าพเจ้าอารมณ์ขณะนั้น อึ้ง!!! อึ้งเจ้าค่ะ โอ้พระเจ้า คนดีที่โลกรอ – - เข้าใจความรู้สึกนางเอกแอร์เมสเล้ยยยย อ้อ มันประทับใจ

รู้สึกว่า กรุงเทพมหานคร ยังไม่สิ้นคนดี – - คือเหตุการณืตอนนั้นเนี่ย มีคนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะแยะ ไม่มีใครสนใจ – - (สถานการณ์ตึงเครียด เพราะชายขอทานเค้าชี้หน้าด่าแล้ว – - )

- – ไม่ทันไม่ขอบคุณ แต่อยากเล่าความประทับใจ ของคนๆหนึ่ง ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง(ภาวะยากจนสมบูรณ์ ถ้าให้ชายขอทานไป คงไม่มีเงินไปโรงเรียนพรุ่งนี้ชัวร์ – -)

เนี่ยแหล่ะ ลูกผู้ชายตัวจริง จะมีสักกี่คนอ่า ที่มาช่วยอย่างเน้ T T

ขอบคุณจริงๆค่ะ

ก้ออ่านะ