S h i n d o . . .

Leave a comment

ก้องเพลงรัก เพื่อ 2 หัวใจ

เป็นชื่อ ภาษาไทย ของหนังเรื่องนี้ หลังจากที่ข้าพเจ้าดูเสร็จ แต่ก็ยังไม่รู้ว่า ชื่อไทยคืออะไร – -

ตอนแรกนึกว่า จะเป็นอารมณ์ แค่ คนเล่นดนตรีสองคน ที่คนหนึ่ง มีพรสวรรค์ แต่อีคนหนึ่งที่มีแต่ พรแสวง ดูแล้วเหมือนไม่น่าสนใจเท่าไร

แต่…พอดูเสร็จ ข้าพเจ้า ถึงต้องกลับมาหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับหนังเรื่องนี้ เนืองด้วย องค์ประกอบหลายๆอย่าง ที่คนดูแล้ว จะตกหลุมรักหนังเรียบง่ายแบบนี้ได้

อย่างแรกเลย หนังเรื่องนี้ ดัดแปลงมาจากการ์ตูนญีปุ่นเรื่อง “Akira SASO”
ปล. มีใครเคยอ่านบ้าง เล่าให้ฟังที – -

หาข้อมูลการ์ตูนไม่มี – -

ไม่แน่ใจว่ารูปซ้ำหรือเปล่า – - ช่างมันเถอะต่อๆ หลายคนคงเคยอ่านเรื่องย่อแล้ว (มั้ง)

โอเคๆ เรื่องย่อ (เครดิตมีเกือบทุกเวบที่ค้นอ่า – -)

เรื่องย่อ:
“วาโอะ” คือเด็กหนุ่มวัย 19 ผู้มุ่งมั่นที่จะทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง ด้วยการสอบเข้าโรงเรียนดนตรีแห่งชาติให้ได้ แต่เสียงเปียโนจากปลายนิ้วของวาโอะกลับไม่สื่อไปถึงหัวใจของคำว่าดนตรีอย่างที่เขาหวัง… วันหนึ่งกลางฤดูร้อนในขณะที่วาโอะนอนฟังเสียงน้ำอยู่บนเรือพาย เขาได้พบกับ “ยูตะ” สาวน้อยวัยสิบสามที่ออกตามหาตุ๊กตาหมีที่ถูกเด็กเกเรแกล้งเอามาโยนทิ้งที่ริมบึง

“ยูตะ” เป็นสาวน้อยมหัศจรรย์ที่มากไปด้วยพรสวรรค์ด้านดนตรี แม่ของยูตะเคยเล่าให้เธอฟังว่ายูตะสามารถเล่นเปียโนได้ก่อนที่เธอจะพูดได้เสียงอีก แต่พรสวรรค์ของยูตะกลับเบิ่งบานภายใต้ความทรงจำที่เจ็บปวดของพ่อของเธอ… การที่วาโอะได้พบกับยูตะ ทำให้พวกเขากลายเป็นเพื่อนสนิทกัน เมื่อยูตะเริ่มสอนให้วาโอะใช้หัวใจตัวเองเล่นเปียโน จนทำให้เขาสามารถสอบเข้าโรงเรียนดนตรีได้อย่างที่หวัง

เมื่อวาโอะเริ่มเรียนในโรงเรียนดนตรี ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับยูตะก็เริ่มห่างเหิน และอาการปวดหูของเธอก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเธอกลัวว่าสักวันหนึ่งเธออาจไม่ได้ยินเสียงเปียโนอีกต่อไป และก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ยูตะก็ตัดสินใจที่จะออกตามหาเปียโนที่เธอเคยเล่นกับพ่อในวัยเด็ก ด้วยความหวังที่จะเล่นเพลงรักครั้งสุดท้ายที่เปียโนหลังนั้น!!!

นั่นแหล่ะ กับมาถึงองค์ประกอบของหนังเรืองนี้ที่ข้าพเจ้าชอบดีกว่า – -

อย่างแรก

นางเอกของเรานั่นเอง >< ดูสิ อายุแค่สิบสี่ ยังน่ารัก ขนาดนี้เอิ๊กกกก แล้วโตมาน้องหนู จะน่ารัดขนาดไหน

อย่างที่สอง คือ เพลงประกอบ ค่ะ เพราะจริงๆ ยิ่งมีคำแปลบอกความหมายนี่ซึ้งอย่างแรง!!!!

ด้วยความที่หนังเรื่องแอบนานแหล่ะ สองชั่วโมงกว่า – - แบบปวดฉี่อย่างแรง พอหนังขึ้น ชื่อคนแปลซับ ปุ๊ปนี่แทบจะวิ่งเข้าห้องน้ำ – -

แต่…เพลงประกอบเพราะ จนข้าพเจ้าลงทุน ฟังจนจะจบ – - (ทรมานT T) เพลงความหมายนี่น่ารัก เดี๋ยวถ้าหาเพลง(ที่ฝากให้พี่ชายหา)ได้แล้วจะเอามาใส่บล๊อก

เสริมสร้างความไฮโซ เอิ๊กกกกกกกกก

แต่ พอดูหนังเรื่องนี้ได้อารมณ์ระดับหนึ่ง พอมานั่งอ่านเรื่องราว – - เออ ทำไมข้าพเจ้าไม่รับรู้หมือนชาวบ้านที่แบบ นางเอกเนี่ยกลับมาเล่นเพลง เพื่อหัวใจ อะไรทำนองนั้น – -

สงสัย ต้องหาความรักมาหล่อเลี้ยงหัวใจ จะได้ซาบซึ้งเอิ๊กกกก (จีฮุนจ๋า มามะเหอๆๆ)

ทั้งเรื่องชอบฉากที่ นางเอกโดนชายหนุ่งสุดหล่อ(กว่าพระเอก) มาขอเดท ชอบไดอะล็อกของ สองคนนี้มากมาย ดูแล้วมันดูน่ารักดี

“เดทเนี่ยมันเป็นยังไงเหรอ”
“ก็คงเป็นการ ส่งอีเมลล์หากันมั้ง”
“เอ แต่ฉันไม่มีมือถือนี่นา”
“งั้น ก็เป็นการกลับบ้านด้วยกันมั้งนะ ฉันว่า”
“แต่บ้านเธออยู่ไหนล่ะ”
“รังสิต(สมมติ จำไม่ได้ – -)”
“แต่บ้านฉันอยู่ ฝั่งธนฯ นะ คนละทิศกันเลย – -”

ชอบบบบบบ (ทั้งนางเอก ทั้งคนชวนเดท เหอๆๆ)

ก้ออ่านะ

ป ร ะ วั ติ อั น ลึ ก ลั บ ข อ ง วุ้ น ใ ส จ้ า

Leave a comment
จากการใช้ลอกอินนี้ มาได้จะครบ สามขวบแล้ว

คำถามยอดฮิตเมื่อทุกคน ได้พูดคุยกับข้าพเจ้า มักจะถามว่า “ทำไมต้องใช้ชื่อว่า วุ้นใสจ้า” หรือ “ทำไมต้องก้ออ่านะ” วันนี้ วุ้นใสจ้า ตัวจริงเสียงจริง จะมาชี้แจงแถลงไขให้ทราบกันถ้วนหน้า

(เหตุผล เกิดจากการพูดคุยมัก จะติต่อสื่อสารผ่านทาง เอมเอสเอน ซึ่ง ข้าพเจ้าก็เป็นคนที่ พิมพ์จิ้มสัมผัส – - ///แถวบ้านเรียก ขี้เกียจ – -)

เริ่มละนะ

ก็คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนเด็กๆ ข้าพเจ้าเชื่อหลายคนคงเคยเล่นบทบาทสมมติกันเอง แบบ พ่อแม่ลูก ถูกมั้ย

แต่ทีนี้ขณะนั้นข้าพเจ้า กำลังศึกษาอยู่ชั้น ป. 4 และโรงเรียนที่ข้าพเจ้าเล่าเรียนนั้น เป็นโรงเรียน ญ ล้วน ครั้นจะให้เล่นพ่อแม่ลูก มันก็คงจะเกินไป

พวกเราก็เล่น พี่น้อง กันเจ้าค่ะ และปกติทั่วไป พี่น้องเนี่ย ชื่อมันต้องใกล้ๆกันถูกมั้ย – - ข้าพเจ้าก็เกิดไอเดีย มันเท่นะ ถ้าตัวอักษร ชื่อเล่น กับ ชื่อจริงมันเป็น ตัวเดียวกัน

ข้าพเจ้าก็นึกๆๆ ตอนนั้น นึกถึงตัว พ.พาน ก็เอาเลย ข้าพเจ้า รับบทเป็นพี่สาวคนโต ชื่อ พิณ พิณพิไล วัสคณนา (นามสกุลนี่ก็เล่นง่าย เปิดพจนานุกรมฉบับนักเรียนมา แล้วดูคำที่มันแปลยากๆ ก็เอามาเป็นนามสกุลซะงั้น – -) มีน้องคนรอง ชื่อ พิม น้องสุดท้องชื่อ แพรว ประมาณนี้ (จำไม่ค่อยได้ ย้อนอดีตไปไกล – -)

อ่ะ ทีนี้ ข้าพเจ้ามีเหตุต้องย้าย โรงเรียน ก็เล่นอีก คราวนี้ บ้าคำที่ขึ้นต้นด้วย “น้ำ”
ข้าพเจ้า เลยเป็น น้ำค้าง หยาดน้ำค้าง โบกขรพรรษ (นามสกุลที่มาเหมือนชื่อแรกแหล่ะ – -)

แล้วก็ย้ายโรงเรียนอีก – - ก็ตั้งให้ตัวเองใหม่ชื่อ กี้จัง (ตอนแรกชื่อ กี้ แล้วทีนี้แถวบ้านดันมีคนที่ชื่อนี้เหมือนกัน//เจ๊เพิ่งย้าย คราวนี้คนที่ชื่อนี้เนี่ย แถวบ้านเรียก สลิด อย่างแรง ไม่อยากชื่อเหมือน เลยเติม จัง เข้าไป//รู้สึกเสื่อมกว่าอย่างไรก็ไม่ทราบได้ – -) กียานันท์ บูรณภาพ

และแล้วก็มาเรียน ม.ปลาย นั่งคิดๆ เอาตัวอักษรไหนดี เห็น ว.แหวน ไม่ค่อนมีคนเล่น นั่งนึกๆ ว่า มันจะชื่ออะไรได้บ้าง นึกถึง วุ้น แต่ วุ้นเฉยๆ ดูเรียบไป วุ้นเส้น ก็ชื่อวีเจ วุ้นใส ปิ๊งเลย ชอบอย่างแรง – -

เลยมาได้ วุ้นใส วัสรา ไม่มีนามสกุล เพราะกะมาหาแถวนี้ (เอิ๊กกก มองการณ์ไกล ///แถวบ้านเรียก แก่แดด – -) ตอนนั้น อายุถึงสมัครพันทิป ได้สักที

ป่าวหรอกตอนนั้นโง่ คิดว่าคนเราจะได้เลขประจำตัวประชาชนก็ต่อเมื่อ อายุสิบห้า – -

เลยพอจะตั้งชื่อลอกอิน จะใช้วุ้นใส ดูเรียบๆไป ยิ่งเรามีข้อความสัญลักษณ์ ซึ่งก็คือ ก้ออ่านะ ด้วยแล้ว มันดู กวนติง – - หยิ่ง เลยหาคำมาต่อท้ายให้มันดู ชีวิคชีวา ดีกว่า

ซึ่งคำนั้นก็คือ จ้า จากเรื่อง อาราเร่ รู้สึกว่า จ้า เนี่ย มันดูน่ารักดี ไม่แรด ไม่เรียบ มีเสน่ห์ดี (ผิดกับตัวจริงอย่างแรง – -)

ซึ่ง ความจริงตอนนี้ ข้าพเจ้าก็ได้ คิดชื่อ สำหรับ ที่เรียนใหม่แล้วล่ะ ^^* (จะจบ ม. หก แล้วนี่นา เหอๆๆ) คนที่รู้ๆ ก็มีนิดหน่อย เหอๆๆ เอาเป็นว่า ถ้าข้าพเจ้า ได้ที่เรียนตามที่หวังไว้ คงได้เห็นข้าพเจ้าเปลี่ยน ลอกอินแน่ๆ – - (มั้ง???)

และเช่นเคย ชื่อนี้ ไม่มีนามสกุล (กะมายืมใครสักคนใช้- – ///เสื่อม)

ต่อไปก็คือเรื่องของ ก้ออ่านะ

ติดไว้ก่อนละกัน ง่วงอย่างแรง อ่อยไว้ มีคนมาเชียร์เมื่อไหร่จะเล่านะจ๊ะ จุ๊บๆ^^*

ก้ออ่านะ

แ ล ะ แ ล้ ว มื อ ถื อ ก็ ห า ย อี ก ค รั้ ง – -

Leave a comment
- – สืบเนื่องจากบล๊อกที่แล้ว ที่ของหาย ประหนึ่งดั่ง มีพ่อเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ในสโมสรฟุตบอลอังกฤษแห่งหนึ่ง – -

คุกๆๆ กลับมาๆ ซึ่งหลังจากเหตุการณ์นั้น ข้าพเจ้าก็ได้ไปทำการสะเดาะห์ ตามคำแนะนำของหลายๆคน – - แถวย่านเยาวราช

และจากเหตุการณ์นั้น – - ข้าพเจ้า ก็มีความเชื่ออันแรงกล้าว่า มันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนั้นแล้วล่ะ – -

แต่ตอนนี้… – - มันกลับมาอีกแล้วครับท่านผู้อ่าน – - สิ่งมหัศจรรย์ – - มือถือไหลได้ – -

เรื่องก็มีอยู่ว่า – - หลังจากที่ข้าพเจ้าได้กระทำการสอบไฟนอล วันแรก เสร็จ (ทำเหมือนกับสอบเสร็จหมดแล้ว – -)

ด้วยความขยันส่วนตัวกลับหอ บึ่งกะไปอ่านหนังสือเตรียมสอบวันที่สอง – - แต่….วันนี้ที่หอมีการติดกระจกให้ห้องที่ติดแอร์ – -

เสียงสว่านที่ดังแสนเดซิเบล กับ หญิงสาวผู้บอบบาง(ช่างกล้า – -) อ่อนหวาน อ่อนไหว ไม่ใช่ละกลับมาๆ กับ หญิงสาวที่สมาธิสั้นอย่างแรงงงงงงง ผลก็คือ

ข้าพเจ้าตัดสินใจ อาบน้ำแต่งตัว ไปอ่านหนังสือที่ ทีเคพาร์กก็ได้(วะ!!!!!!)

หลังจากแต่งตัวอย่างสวยงามเป็นที่เรียบร้อย…ออกเดินทางโดย ลีมูซีน สาธารณะ ต๊อกแต๊กๆไปปรากฎว่ามีเหตุต้องย้ายสถานที่อ่านหนังสือไปแมคโดนัล – -

เสร็จก็มีเหตุใหย้ายอีก – - (ประหนึ่งดั่งเป็นลูกค้าสินเชื่อสิบราย – -) คราวนี้ไป food for fun- -อ่านไปสักพัก

คู่หูข้าพเจ้าก็กระทำการ ชวนข้าพเจ้าไปดูหนังเรื่อง สายลับจับบ้านเล็ก ด้วยความขี้เกียจส่วนบุคคล จึงตัดสินใจไปดูที่มาบุญครอง

หลังจากจัดการซื้อตั๋วเสร็จ ก็ถึงเวลารอเข้าโรงหนังและด้วย ความหน้าตาดีส่วนบุคคล – - ไม่ใช่ละ ความนิสัยดีส่วนตัว ก็จัดการปิดเสียงมือถือ (ไม่ตั้งสั่นด้วย!!!)

และด้วยความที่วันนี้ แต่งหญิง – - กางเกงแอบสั้น – -(เหนือเข่าคืบนึง – -) กระเป๋าที่เอามาต้องวางบนขา ซึ่งง่ายต่อของไหล – -

ก็ดูหนังกันไป – - เสร็จก่อนลุก ด้วยความรอบคอบส่วนตัว – - เช็กของเจ้าค่ะ – - ปรากฎว่า – - มันไหลไปแหล่ว – -

ติดต่อเจ้าหน้าที่ให้ช่วยดูก็ไม่สามารถพบได้ – - สรุป ก็โทรไป ส่งข้อความไป ตอนเช้า โทรไป ก็ได้รับคำตอบอันรวดร้าวใจว่า “หมายเรียกที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้” – -

เรื่องก็เอวังด้วยประการฉะนี้

ก้ออ่านะ