สัปดาห์แรก!!!…กับเด็ก ม.ต้น

  โอยๆๆๆๆ…วุ้นถูก เว็บจีฮุน ดูดให้ไม่ยอมเขียนบล๊อก – -…
วุ้นจำไม่ได้ละวันแรก…รู้แค่ตื่นเช้า…
เราถูกแบบเป็นสองทีมแล้วค่ะ…ทีกวุ้น มีแค่อาจุน กับ วุ้น – -…เพราะอีกคน นางยังไม่มา นางจะมาสองวันสุดท้าย 555 ของสัปดาห์ 
ตารางสอนของพวกเราค่ะ… รู้สึกว่าเราจะหยุดวันศุกร์ เพราะฉะนั้น คุณซาบริน่า ผู้มาวันพฤหัส นางจึงได้สอนเพียงวันเดียวถ้วน – -…
โรงเรียนที่เราไปค่ะ… ตอนเราไป…ถึงก่อน…งงๆ ไม่รู้ต้องไปรอที่ไหนอย่างไร…อาจุน ชิวมาก เพราะฮีเคยมาโปรเจคนี้มาก่อนที่ อีกเมืองนึง ของโปแลนด์ คือ wraclow แล้วฮีติดใจ ความเป็นนักปาร์ตี้ของคนที่นี่เลยมาอีก 555
ตอนนี้วุ้นจะเริ่มลงไดอารี่ที่เคยเขียนเอาไว้สลับนะ (ซึ่งเขียนเอาไว้ช่วงทำโปรเจคแค่สองวัน – - ถุยชีวิต – -)
มาละรูปอาจุน – -…วุ้นไม่สามารถทำอะไรกับรูปที่มันเอียง – -…เพราะปรับแล้ว!!!!!!!!!!!!
วันที่สองที่ไปสอน…เนื่องจากเมื่อคืนนอนดึกมาก – -(ปั่นพรีเซ้นเทชั่น หัวข้อ ภูมิศาสตร์ กับ วัฒนธรรมอยู่)…แล้วต้องตื่นเช้า เพราะคลาสเริ่ม 8.40 น. 
คือ ร้างราจากโรงเรียน มาสี่ปีแล้วไง – -…ตอนนี้ได้แต่แปลกใจว่า ตอนเด็กๆ วุ้นตื่นไปได้ยังไง ตีห้างี้ หกโมงงี้…รักชีวิตมหาลัยอย่างจับใจ – -…ต้องตื่นเจ็ดโมง เพราะวุ้นไม่อยากน้ำตอนเย็น – -…เพราะดัดผม ถ้าอาบจะสระผมด้วย ลอนมันจะพัง – -…อีกอย่าง ฝึกให้ชินเวลา มีคนมาอพาร์ทเม้นนี้มากขึ้นด้วย – -…เพราะน้ำร้อนมันจำกัด
เนื่องจากระบบขนส่งมวลชนที่นี่ ดีมาก(ถึงมากที่สุด เมื่อเทียบกับประเทศตัวเอง)…นั่งรถไฟฟ้า แล้วต่อรถราง อารมณ์ประมาณเซ็นปิ่น ไปเยาวราช…วุ้นคำนวณเผื่อให้ครึ่งชั่วโมง คือเราต้องออกจากอพาร์ทเม้นตอนแปดโมง…ปรากฎว่า วันนี้มาถึงโรงเรียน ตอน08.20 น. เร็วเวอร์…เดี๋ยวค่อยเลื่อนออกจากอพาร์ทเม้นใหม่ในวันพฤหัส เพราะพรุ่งนี้ มีสอน 11.30 น.

วุ้นถ่ายอาหารไม่ครบทุกวัน เพราะอีอาจุน มันจ้องวุ้นแบบ (มึงเป็นเอี้ยอัลไลฟะ)…คือ วุ้นลืมตัว – -…นึกว่าอยู่ไทย 555 (อยู่ไทยก็ไม่ถ่ายเท่าไรนะ แต่อันนี้คนมันไม่เคยเห็นว้อย)
มาสอนที่นี่ก็ทางอาหารที่นี่…ซึ่ง จะเป็นโรงอาหาร จะมีอาจารย์ที่คอยดูแลเรา แต่ละวัน ซ้ำบ้างไม่ซ้ำบ้าง แล้วแต่ว่าว่าง ทุกคนน่ารัก…โดยเฉพาะอาจารย์หญิงคนนึง นางสวยแหล่ะ วัยรุ่นอยู่ นางเล็งอาจุน 555…
ก็เข้าใจ เพราะผู้หญิงที่นี่หลายคนชอบฮี – -…วุ้นไม่รู้เพราะวุ้นไม่ชอบ  - -…วุ้นไม่ชอบ ผู้ชายไม่เอาโล้เอาพาย งานการไม่ทำ กินแรงคนอื่น เอาแต่รักสนุก (คือตอนสัมภาษณ์มาที่นี่ ทุกคนพูดแบบ ต้องมาทำงานนะไม่ใช่มา เที่ยว – -…แล้วอีนี่ มันเที่ยวอย่างเดียวงานการไม่ทำ – -…พรีเซ้นก็ทำส่งๆ แต่มันเก่งเอาตัวรอดไง…เป็นสัญชาตญาณของคนอินเดีย – -…ตอนแรกคิดว่า เป็นบุคลิกส่วนตัว…พอมาทำงานร่วมกับคนต่างชาติ เยอะ นิสัยแบบนี้ เป็นบุคลิก…ไม่ได้ สเตอริโอไทป์นะ – -…ไม่รู้ว่าทำไม …หรือบ.ที่วุ้นทำ มันคัดเฉพาะคนแบบนั้นมาฟะ – -)
นั่นแหล่ะ ผู้หญิงยุโรป รักฮีมาก บอกฮีตาสวย มองแล้วละลาย – -…
จำได้ว่า วันแรก พอสอนเสร็จ ทีมวุ้นกลับมาก่อน ไม่มีใครอยู่ วุ้นที่ไปคลับมาเมื่อคืน – -…กะไปนอน อาจุนมาเรียกว่า…เฮ้ยไปไหน มานั่งคุยเป็นเพื่อนสิ…พูดไปก็รินไวน์ไป- -…วุ้นก็ต้องนั่งฟัง – -…
นึกภาพ…ชะนีผู้อ่อนโรย ภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง…มานั่งฟัง ภาษาอังกฤษสำเนียงอินเดีย โหดมาก – -…(เพิ่งมารู้ทีหลังว่า ปีเตอร์ และแก๊งค์จีน…ที่วุ้นจะเล่าทีหลัง…ฟังฮีไม่ออกซะส่วนมาก มาถามวุ้นว่า วุ้นฟังออกเหรอ – -…โธ่ หลงนึกว่าตัวเองโง่มานาน – -…ที่แท้เกิดจากความไม่เคยชิน – -)
วุ้นก็นั่งฟังฮีพล่ามการเมากัญชาของฮีและเพื่อนรัก ไปสามชั่วโมงรวด – -…ตอนนั้น นิสัยญี่ปุ่นไง ขี้เกรงใจ…ในใจอยากนอนวายวอด – -…
เดี๋ยวๆ…จะเล่าเรื่องอาหาร – -…มันมาตรงนี้ได้ยังไง
กลับมา…อาจารย์ก็จะจองโต๊ะให้เรา…เพราะไม่งั้นจะไม่มีที่นั่ง เพราะเป็นเวลาเด็กกิน – -…
ความจริงก็มีเด็กมานั่งด้วยนะ แต่ไม่คุยกะเรา 555…เพราะเด็กที่นี่ พูดภาษาอังกฤษไม่ได้เหมือนบ้านเรานั่นแหล่ะ – -
กลับมาที่อาหาร!!!!!!!!
ทุกวันจะมีซุป (ที่ไม่ซ้ำแต่ละวัน วุ้นอยู่ไม่ถึงอาทิตย์ พูดมากไม่ได้)…ถ้วยใหญ่แบบชามใส่แกงบ้านเรา เสร็จแล้วก็ไปเอา จานหลัก ซึ่งจะมีสามส่วนใหญ่ๆ… ประกอบด้วยสลัด(ทุกวันไม่ซ้ำกัน…) คาร์โบไฮเดรต ไม่ว่าจะเป็น มันฝรั่งต้ม บด หรือ ข้าวประเภทต่างๆ (วันละอย่างนะ – - เค้าจะจัดมาให้เหมือนกัน)… และเนื้อ…ขึ้นกับวัน ประมาณนี้ ส่วนน้ำก็จะมีน้ำเบอร์รี่ที่ไม่ซ้ำแต่ละวัน….ทำนองนี้
อันนี้โดนแอบถ่าย…มาเห็นตอนกลับไทยแล้ว – - เพราะ มีคนยืมมือถือวุ้นไปเล่น – -…จะเห็นว่าห้องนอนใหม่วุ้น…ห้องนี้นอน หกคนจ้า…
เครื่องล้างจานค่ะ…วุ้นไม่เคยเห็นมาก่อน 555
บรรยากาศการสอน ฮีกำลังบรรยายเครื่องแต่งกายอินเดียอยู่
ซาบริน่า มาแล้น!!!… 
ผลจากการที่เราต้องสอนอะไรที่ซ้ำๆ คนสอนก็เบื่อ วุ้นเลยต้องทำการบ้านทุกวัน คือไปทำสไลด์เพิ่ม หาเรื่องใหม่ๆมาเล่า ไม่ให้ตัวเองเบื่อ – -…
เพราะตอนที่วุ้น สอนน้องพิเศษ วุ้นก็สอน ชั้นปีซ้ำๆนะ… – -…แต่มันต่างกันนี่นา เด็กแต่ละคนอ่อนต่างกัน เราก็ใช้วิธีสอนต่างกัน…แต่อันนีมันทั้งห้อง  - -… สอนยากนะ…
เด็กไม่ถาม…ไม่คุย…นั่งมองอย่างเดียว 555…น่ารัก ถ้าเป็นคนไทย คงเสียงดัง – -…คือถ้าไม่สนใจ น้องก็ไม่หลับแฮะ – -…หลายคนฟังไม่รู้เรื่อง สำเนียงวุ้นด้วย สำเนียงอาจุนด้วย – -…ใครจะไปชินฟะ – -
วันนี้สอนสี่คาบเหมือนเมื่อวาน เจอเด็กกลุ่มเดียวกับเมื่อวาน กลุ่มเดียว…วุ้นยอมรับ ว่าวุ้นไม่ชิน ที่เห็นเด็กอายุ 15 นั่งโอบแฟนสาวในห้องเรียน – -(ที่รู้อายุเพราะมันบอกเอง – - เพราะเด็กถามอาจุนว่าอายุเท่าไร)
ด้วยความที่เคยเป็นเด็กมาก่อน คาบแรก แบบ…เด็กมันไม่แอกทีฟ (คนสอนก็ไม่แอกทีฟเท่าไรหรอก เพราะ วุ้นนอนดึก อาจุน แฮงค์ไวน์กะเบียร์)…เงียบ ถามแบบอาจุนให้ทายตัวเลขก็ตอบว่า ไม่ – -…(มีส่วนร่วมหน่อยสิฟะ!!!)…มันเช้า คนมันง่วงเข้าใจเว่ย

สอนเสร็จก็ทานอาหาร เป็นซุปมีพาสต้าด้วย มีรูป ส่วนจานหลัก หิวจัด ลืมถ่าย เพราะกินซุปเสร็จ ก็ซัดเลย – -…ขอโทษ…เป็นเนื้อบดแบบ แฮมเบอร์เกอร์อ่ะ กะมันบด แล้วก็สลัด…อร่อยนะ

จะบอกว่าสลัดข้างบนอร่อยมาก – -…มากินฟรีสี่วัน – -…ถ่ายมาไม่กี่วัน – -…อายเค้า – -
อันนี้เป็นตลาดที่เราบังเอิญเดินผ่านตอน นั่งรถกลับ เลยแวะ…ตลาดนี่อยู่ใกล้อพาร์ทเม้นพวกเราเหมือนกัน
ได้แต่ดู…ตอนนั้นไม่มีตัง 555
นี่ค่ะ ร้านฟรีด้าที่วุ้นพูดถึง ในบล๊อกในวันที่สอง…
เนื่องจากวุ้นชอบทำอาหารมาก ก็จะทำกิน(ทำเผื่อคนอื่นเสมอ – -…เป็นสันดานที่แก้ไม่ได้…ทุกวันนี้ต้องรับกรรมกินน้ำเงี้ยวมา สามอาทิตย์รวด – -…เพราะทำหม้อมหึมา – -…แต่ไม่ว่างกิน ไม่มีคนมากินด้วย เพราะติดงานกันหมด – -)…ซาบริน่า ผู้ทำอาหารไม่เป็น นางบอกขอให้ถ่ายรูปให้หน่อย ช่วงที่วุ้นกำลังทำ จะไปอวดคนอื่นว่านางทำเอง 555…
อันนี้วุ้นผัดซูกินี่น้ำมันหอย อร่อยนะ 555…(เรื่องทำอาหาร เป็นเรื่องเดียวที่วุ้นไม่เคยถ่อมตัว…อร่อยจริงจัง…555)
ซุป จากวันไหนสักวัน – -
วุ้นมีข้อเสียอย่างเดียวคือ วุ้นไม่กินมันฝรั่ง – -…นอกจากเฟรนส์ฟราย – -…เพราะฉะนั้น มื้อไหนที่ให้มันบดมา – -…วุ้นก็จะเหลือไว้ แล้วก็ขอโทษคุณแม่ครัว (เพราะต้องคืนจาน) เค้าก็ทำหน้าไม่เป็นไร…คงไม่รู้จะทำไง กับอีเอเชียนางนี้ 555
วันสุดท้าย…ซึ้งมากกับโรงเรียนนี้…พวกเราไปพบอาจารญ์ใหญ่ของโรงเรียน…เค้าเอา ขนมมาให้ขอบคุณที่มาไรงี้ แล้วก็ถ่ายรูปร่วมกันเป็นที่ระลึก…เป็นเกียรติเป็นศรีกับโรงเรียน 555
อันถัดมา วุ้นจะพาไป คอนเสิร์ต(รูปไม่มาก – -เรื่องไม่เยอะ…แล้วจะเล่าทำไม…)ของมหาลัย กับ อารมณืท้องฟ้าจำลองบ้านเรา…พี่นิโคเปอคัส ไซแอนซ์เซ็นเตอร์… ใหญ่อลังมากมาย…ถ้ามีโอกาสไปวอร์ซอร์ ไปเถิดจะเกิดผล
แล้วเจอกันค่ะ
ก้ออ่านะ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>