วิ ก ฤ ต ก า ร ณ์ . . . ม . 5 เ ท อ ม 1

ตอนแรก…

นึกว่าเหตุการณ์ตอนนั้น มันน่าจะจบลงแล้ว – -

มันกลับมาอีกครั้งครับ ท่านผู้อ่าน – -

เหตุการณ์ในตอนนั้น…ที่บอกว่ามันเหมือนขณะนี้คือ…

ความเปลี่ยนไปของข้าพเจ้า…ตอนนั้น…คล้ายๆเหตุการณ์นี้เลย

แต่ไม่มีใครมาบอกตรงๆเหมือนตรงนี้…

แต่ก็พอรู้ตัวว่ามันเกิดอะไรขึ้น…

เอาแต่ใจตัวเองอย่างน่ากลัว…พอไม่ได้ดั่งใจก็จะโวยวาย…ไม่งั้นก็ดื้อเงียบ – -

พอถูกคนมาว่า…ก็จะตกใจ…แล้วแอบไปร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร(ดูความโรคจิตของมัน – -)

ซึ่งผู้รับเคราะห์ที่ต้องมาปลอบข้าพเจ้า…ก็มักจะเป็นคนที่เพิ่งมารู้จักข้าพเจ้า- -

แบบ…อย่างอดีต…พอข้าเจ้าโดนเพื่อนว่าปุ๊บ…ข้าพเจ้าก็โทร.หาเพื่อนอีกสายนึงเลย…พร้อมกับขอไปกินข้าวด้วย – -

ไม่ยอมคุยกับเพื่อน… – -คืออยากจะบอกว่า…ไม่ได้โกรธเพื่อน…แต่โกรธตัวเองที่ไปทำให้เพื่อนไม่พอใจ…ที่ทำตัวแย่ๆทำให้เพื่อนเสียใจ…ที่ไม่กลับไปคุยเพราะยังรู้สึกผิดอยู่…และกลัวว่าเราจะทำนิสัยเดิมๆให้เพื่อนระอา

เป็นอย่างนั้นจริงๆ!!! นานพอๆกับตอนนี้เลย 3-4 เดือนเลยล่ะ – -…

ช่วงนั้น…สับสนตัวเอง…เป็นไรหว่า…ทำไมขี้หงุดหงิดง่ายขึ้น…ทำไมวีนกับคนรอบข้างง่ายขึ้น…ทำไมไม่มีเหตุผลมากขึ้น…ทำไมเจ้าน้ำตาง่ายขึ้น…ทำไมเอาแต่ใจอย่างไม่มีเหตุผล…ทำไมชอบทำร้ายจิตใตคนอื่น…ทำไมชอบทำเหมือนไม่ใสใจสิ่งรอบข้าง…ทั้งๆที่จริงอยากใส่ใจ..อยากดูแล..อยากเป็นห่วง..อยากเอาใจ..อยากอ่อนหวาน..กับคนๆนั้นอย่างสุดหัวใจ…ทำไมทำร้ายจิตใจคนที่หวังดีกับเรา…ทั้งๆที่..อยากทำดีด้วย..อยากเป็นคนร่าเริง..อยากเป็นคนที่ไม่ต้องแคร์ว่า.คนที่ประสงค์ร้ายกับเราเค้าจะว่าเรายังไง – -(ประหนึ่งดั่ง หญิงวัยทอง)

นั่นแหล่ะ…ซึ่งพอไปหาเพื่อนคนนั้นแล้ว…สักพักก็ร้องไห้…น้ำตาไหลพรากๆ…ไม่ยอมหยุด…

เพื่อนก็ตกใจ…ถามว่าเกิดอะไรขึ้น…ข้าพเจ้าก็บอกว่า ไม่มีอะไร…เราผิดเอง…พูดแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา(อาการทางจิตแน่ๆ – -)

สรุป…นอกจากจะทำให้เพื่อนที่หวังดีกับเราโดยการเตือน…เครียดกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปแล้ว

ยังทำให้เพื่อนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว…กังวลไปด้วย…ว่ามันร้องไห้ทำไม – -(ทั้งๆที่ปกติใครเห็นน้ำตาข้าพเจ้าได้นี่ ต้องสนิทกันจริงๆเลยล่ะ – -)

ตอนนี้มันกลับมาแล้ว – -

แต่ทีนี้ผู้ที่ได้รับผลกระทบกลายเป็นคนที่ไม่สมควรได้รับการกระทำแบบนี้กับข้าพเจ้า…ไม่ว่าใครทั้งสิ้น

เพราะคนส่วนใหญ่ที่โดน…เป็นแค่คนที่เพิ่งรู้จักข้าพเจ้าเองเท่านั้น…

ซึ่งมันแย่กว่าครั้งที่แล้วตรงที่…

ครั้งที่แล้ว…เหตุการณ์นั้นผ่านไป…คนที่ได้รับผลกระทบ…เข้าใจข้าพเจ้าทุกคน…เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

แต่…ครั้งนี้…หลายๆอย่างมันเลวร้าย…

เลวร้ายจน…เอ่อ…สามารถทำให้ข้าพเจ้าคิดฆ่าตัวตายได้ – -

แย่เนอะ – -…โรคซึมเศร้าแน่ๆ – -

ตอนนี้พยายามอยู่ – -…จะรีบกลับมาเป็นคนเดิมน้า^^

เฮือกกกก

ถึงแม้…จะรู้ว่า…บอกไปในที่นี้…หลายๆคนคงไม่ได้อ่าน…หลายๆคนคงไม่รับรู้…แต่อยากจะบอกว่า…ขอโทษ…กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ไม่พอใจ…ที่ทำให้เสียใจ…ขอโทษจริงๆค่ะ…

อย่างน้อย…ถ้าข้าพเจ้าตายไป…ข้อความนี้มันก็ถูกแปะที่บอร์ดงานศพข้าพเจ้าแน่นอน^^

ก้ออ่านะ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>