ม า ก ก ว่ า นั้ น . . .

ความจริงกะจะเลิกเล่าแล้ว – -

เพราะตอนนี้…

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยย

เปล่าเลย – -…

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น – -

แต่……

ก็แค่…

ตอนนี้…

การไปทานข้าวกันหลังเรียนเอยูเอ เป็นเรื่องปกติแหล่ะ (ฮิๆๆ)…

แต่เมื่อวาน…

พอเริ่มเรียน ตาบ๊องตื้น ก็เข้ามาพร้อมกับพูดว่า

ตาบ๊องตื้น – กินข้าวมายัง

วุ้นใสจ้า – ยัง ยังไม่ได้กินตั้งแต่เช้าเลย โคตรหิวอ่า

ตาบ๊องตื้น – งั้น คิดมาเลยว่าจะกินอะไร

ข้าพเจ้าก็คุ้ยๆๆ หาเศษกระดาษในกระเป๋าแล้วเขียนรายการร้านอาหารและถ้าเป็นร้านไหนที่ข้าพเจ้าอยากทานเป็นพิเศษก็จะเขียนกำกับเอาไว้ว่า “อันนี้อยากแดกส่วนตัว – -” ได้มาทั้งหมด เกือบสิบร้านได้ สรุปได้ ร้าน “ยามาเนะ”(เพราะข้าพเจ้าเขียนกำกับไว้สองร้าน คือ ยามาเนะ กับ พิซซ่าญาณี)

พอเรียนเสร็จสรุป ทาน ฮ่องกง นู้ดเดิ้ล – -

แล้วข้าพเจ้าก็ล่อสั่ง บะหมี่เกี๊ยวต้มยำกุ้ง

แต่…มันเผ็ดมากๆเลย ตาบ๊องตื้นเห็นอย่างนั้น ก็ลากถ้วยบะหมี่ของข้าพเจ้าไปแล้วก็บอกว่า “สั่งใหม่ละกัน” (ตอนนั้นซาบซึ้งมาก><…แอร๊ยยย)

สรุปพนักงานเข้ามาถามก่อน เลยให้เค้าจัดการทำให้มันเผ็ดน้อยลง (ซึ่งมันก็ยังเผ็ดสำหรับข้าพเจ้าอยู่ดี – -)

พนักงาน – น่าจะบอกสำหรับเด็กนะคะ

วุ้นใสจ้า – (ถ้าชั้นรู้ว่ามันเผ็ดขนาดนั้น ชั้นก็ไม่สั่งหรอกย่ะ)

ข้าพเจ้าเลยยอมทาน – -เดี๋ยวหาว่าเรื่องมาก

ตาบ๊องตื้น – จะให้สั่งใหม่ให้มั้ย

วุ้นใสจ้า – ไม่เป็นไร

ตาบ๊องตื้น – อะไรกัน เห็นเธอไม่ค่อยกิน

วุ้นใสจ้า – ก็มันร้อนนี่นา – - เผ็ดด้วย – - ต้องค่อยๆกินเสะ

ตาบ๊องตื้น – อ่านะ

วุ้นใสจ้า – เห็นมั้ยจะหมดแล้ว

ตาบ๊องตื้น – หมดอะไรกัน – - เต็มชามเลย

สุดท้ายตาบ๊องตื้นก็รอข้าพเจ้าทานจนเสร็จ(อย่างนาน – -)

เสร็จแล้วเราก็ไปทานไอติมกันต่อเนื่องจากยังไม่อิ่มกัน – -ซึ่งก็ที่เดิม – -ซเวนเซ่น

ทานไอติมเสร็จ ก็ยังไม่สามทุ่ม – - ระหว่างเดินไปเข้าห้องน้ำพารากอนกัน

ตาบ๊องตื้น – อย่างเธอเนี่ย มีอีเมลล์หรือเปล่า

วุ้นใสจ้า – ต๊ายย ใครจะไปเหมือนเธอล่ะ ที่บ้านยังใช้เครื่องปั่นไฟอยู่ล่ะสิ

ตาบ๊องตื้น – อะไรๆ เค้าใช้เทียนกัน จุดไฟใต้แสงเทียนโรแมนติกออก

วุ้นใสจ้า – บ้านนอกกกก

ตาบ๊องตื้น – แล้วใช้เมลล์ของอะไรล่ะ

วุ้นใสจ้า – ฮอตเมลล์ จีเมลล์ รู้จักปะ อย่างนาย คงใช้แต่ สนุก เอมไทย ล่ะเซ่

ตาบ๊องตื้น – อ่าๆ จดมาๆ

สรุปๆแล้วเราก็ “มากกว่านั้น” มากกว่าแค่เรียนเอยูเอ มากกว่าแค่เนียนหิวหลังเรียน

แต่…จนวันนี้เราก็ยังไม่ได้คุยออนไลน์กันเลย – -

เพราะ…ตาบ๊องตื้น ล่อแอดมาซะ – -(อุตส่าห์รอถึงตีสาม – -)

แล้วตอนข้าพเจ้าทัก ตอนสิบเอ็ดโมง ตาบ๊องตื้น ตั้งบีซี่ไว้ พอข้าพเจ้ากลับมาจากไปเที่ยวข้างนอก(สี่ทุ่ม)ก็มาออนเอม เห็นตาบ๊องตื้นตอบข้อความตอนบ่ายสามกว่าๆ – -

เกือบลืม…ผลของการที่ตาบ๊องตื้น ขอ เมลล์ ข้าพเจ้าต้องรีบกลับมาเปลี่ยนชื่อเอมเอสเอน – - เพื่อความปลอดภัย – -(ฮิๆๆๆ)

ลืม(อีกครั้ง)…ก่อนหน้านี้

หลังจากที่ข้าพเจ้า โดด เอยูเอ ครบโควต้า(ตอนกลับบ้านไปเที่ยวเชียงใหม่ กลับปายในอีกบล๊อกนั่นแล)

ซึ่งถือว่าไม่ได้ไปเรียนมา หนึ่งอาทิตย์ เต็มๆ

พอถึงวันจันทร์ (ที่ผ่านมา) ด้วยความที่ตื่นเต้นจะได้เจอตาบ๊องตื้นแว้วว

ก็ไปถึงเร็ว พร้อมกลับเข้าไปนั่งรอ ในห้อง 214

เมื่อถึงเวลาใกล้เข้าเรียน ก็มีหญิงสาวแปลกหน้าเข้ามาพร้อมกับทำหน้าตกใจ

ข้าพเจ้าก็ตกใจเลยเก็บของออกไปข้างนอก พร้อมกับถาม พี่คนนั้น – -

วุ้นใสจ้า – เอ่อ…นี่ห้องเรียน เวล 9 หรือเปล่าคะ

พี่คนนั้น – ไม่ใช่ค่ะ

ข้าพเจ้าเริ่มสังเกตเห็นหนังสือว่าคนละสี – - กับเวลที่ข้าพเจ้าเรียนอยู่

วุ้นใสจ้า – (อ้าวงานเข้าแล้วกู – - เวรจำไม่ได้ว่าเรียนห้องไหน) ขอโทษค่ะ สงสัยเข้าห้องผิด

แล้วข้าพเจ้าก็รีบเดินลงไปถาม ประชาสัมพันธ์ข้างล่าง

วุ้นใสจ้า – เอ่อ ขอโทษค่ะ อยากทราบห้องเรียนอ่ะค่ะ

ประชาสัมพันธ์ – อ้าว แล้วจำไม่ได้เหรอครับ

วุ้นใสจ้า – ค่ะ ลืมไปแหล่ว

ประชาสัมพันธ์ – นี่มันสัปดาห์ที่สี่แล้วนะครับ – -

วุ้นใสจ้า – ค่ะ ขอโทษค่ะ ช่วยหาให้หน่อยได้มั้ยค่ั

ประชาสัมพันธ์ – แล้วบัตรเรียนล่ะครับ

วุ้นใสจ้า – ลืมเอามาอ่ะค่ะ

ประชาสัมพันธ์ – งั้นก็เขียนชื่อแล้วกันนะครับ

วุ้นใสจ้า – (วุ้ยๆๆ ไม่ได้มาขอตังนี่ฝ่า บ่นกูจริง)…///เขียนชื่อ ส่งไปให้

สรุปความจริง ข้าพเจ้าเรียนห้อง 215 (ไรว้าาา แค่ลืมห้องเรียนเองอ่าอย่างกะชั้นไปก่อความไม่สงบในเอยูเองั้นแหล่ะ ชิ!!!)

ว่าแล้วก็เดินกลับห้องเรียน พี่ๆที่เรียนห้อง 214 ที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนที่ข้าพเจ้าเข้าห้องผิด ยิ้มให้ตอนข้าพเจ้าเดินผ่าน – -(อายโคตรรรรรร)

ก้ออ่านะ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>