ค ว า ม รั ก . . . ค น รั ก

เค้าบอกว่า (วุ้นใสจ้า เองแหล่ะ)…
คนที่มีความรักมักจะไม่พูดถึงความรัก…
ส่วนคนที่ไม่มีความรัก..ก็มักจะพูดถึงความรัก..

สาเหตุที่คนที่มีความรัก..ไม่ชอบพูดถึงความรัก..เพราะเค้าเหล่านั้น..มักจะพูดถึง”คนรัก”แทน..

แต่คนที่ไม่มีความรัก…

เอิ่ม…อันนี้หลายสาเหตุแฮะ

อาจเป็นเพราะ…อาวรณ์รักเก่า…
หรืออาจ…อยากมีความรักใหม่

อืม…

นอนๆอยู่มานั่งนึก…สิ่งที่พี่ในบอร์ดทักเอาไว้…

ว่า…ทำไมช่วงนี้..ชอบตั้งชื่อเอ็ม…หรือเขียนบล๊อกที่เกี่ยวกับความรักด้วย

เลยมานั่งนึกๆๆ…ตอนแรกในใจแอบเถียง…

แต่ตอนนี้…เออจริงว่ะ…เมื่อก่อนนี่…อย่างฮา…

แต่…ช่วงนี้…บ่นไร้สาระ…มันน่าคิด

แล้วก็ช่วงนั้น(หมายถึงช่วงที่เขียนบล๊อกฮาๆ)

เรามีความรักแหล่ะ><…แต่เราไม่เคยเอ่ยถึงมันเลย…เหอๆๆ

ส่วนเรื่องที่พูดถึงแต่คนรักมั้ย??…เพื่อนข้าพเจ้าเท่านั้นที่ตอบได้

มาตอนนี้…แอบยอมรับแฮะว่าชอบพูดถึงประเด็นความรัก…

อย่างวันนี้..ได้ดูหนังเรื่อง”หมานคร”มา…ปลื้ม…ชอบ…ประทับใจ…อย่างแรงงง!!!

แบบ..เฮ้ย!!…วุ้นใสจ้า แกพลาดว่ะ…พลาดไม่ไปดูโรงได้ไงอ่า…แอบเคืองตัวเอง..

ไม่รู้สิ…ชอบทุกอย่าง…นัยยะที่ซ่อนอยู่…ถึงแม้ข้าพเจ้าจะไม่สามารถเข้าใจได้หมดก็เหอะ

แต่…แบบ…บางคำพูด…บางสิ่ง…ที่เค้าสื่อออกมา…มัน…ฉึก!!!…เฮ้ย…โดน เว้ยย…ประมาณนั้นเลย

แบบ…ความรักเนี่ย…เราสัมผัสมันได้นะ…เพราะมันอยู่รอบตัวเราเลยล่ะ…ถึงแม้มันจะไม่ใช่ของเราก็เหอะ…

เคยมั้ย…เคยรู้สึกเขินเวลาที่เคย…คนที่เป็นแฟนกันเค้าเดินจับมือกัน…ข้าพเจ้าเป็นแหล่ะ…แบบมันเขินแทน><…

บางครั้งเดินสวนกัน…เราเห็นแล้วแหล่ะ…ว่ามีคนเขินที่เดินจับมือ…ไอ้เราก็ยิ้มไปกับเค้าด้วย…ประหนึ่งดั่ง ตัวเองที่แฟน แล้วเดินจับมือกันไปด้วยงั้น

โรคจิตได้อีก…

แต่ เคยมั้ย…ที่รู้สึกอิจฉา เวลาเห็นคนอื่นเค้ามีความรักกัน…(แต่ไม่มีสองความรู้สึกนั้นในเวลาเดียวกันนะ)

แบบ…เฮ้ย แล้วทำไมกูถึง เดินคนเดียวฟะ- -…ประมาณนั้น

แต่ ก็มีนะตอนรู้สึกดีที่เห็นคนเค้ารักกัน…แล้วเราก็มาเศร้าใจกับตัวเอง…ได้อีก วุ้นใสจ้า – -…

แล้ว…เคยมั้ย มีรู้สึกว่าตัวเอง…อิ่มกับความรัก…ที่ไม่ต้องมีคนรัก…(งดมองมุมความรัก ของพ่อ แม่ ลูก – -)

ตอนนี้ข้าพเจ้าเป็นอารมณ์…ของตัวอย่างหลังสุด…

แค่ดูหนังรัก(ตรงไหน?)…เราก็รู้สึกรัก…รักอะไรก็ไม่รู้…แต่อิ่มเอมเหมือนมีความรัก

เชื่อมั้ย…จากเมื่อก่อน เวลาเห็นคู่รักที่ดูไม่เหมาะสม…ข้าพเจ้ามักชอบแอบ…วิถีประชา…ให้ตัวเองต้อยเนื้อต่ำใจเล่น…

แต่ตอนนี้…แค่เค้ารักกัน…มันก็พอแล้ว…พอแล้วจริงๆนะ…ไม่ต้องนึกถึงอะไร…แค่รักกันอ่า…ข้าพเจ้ารู้สึกว่า

คำว่า…”แค่รักกัน”…มันยิ่งใหญ่นะ…ยิ่งใหญ่กว่า…การมีความชอบเหมือนกัน…การเข้าใจกัน…การมีอะไรหลายๆอย่างที่สังคมมองให้คู่กัน…เสียอีก

เพราะฉะนั้น…

เรามารักกันเถอะ!!!~

รักอะไรง่ายๆ…ในสิ่งรอบตัว…เหมือนที่หนังสือฮาวทู…คอยพร่ำบอกถึงการมองสิ่งรอบๆตัวเราให้สวยงาม…

บางครั้ง…แค่ข้าพเจ้า…เดินข้ามสะพานลอย…ก็จะเล่นเหมือน…ข้ามถนนปกติ…แค่ได้คิดถึง…ก็สุขใจ

แค่เห็นคนอื่นมีความสุข…ไม่ว่าความสุขนั้น…เราจะเป็นผู้ทำให้เกิด…หรือเราจะเป็น…แค่เห็นผู้ผ่านมาพบเท่านั้น…แต่เราก็มีความสุขได้

เอิ่ม…รู้สึก..เพ้อ – -

กลับมาๆ…แค่จะบอกว่า…

ความรัก..กับ..คนรัก..เนี่ย..มันต่างกันเนอะ..ในแง่ของมุมมอง

ทั้งๆที่…ทั้งสองจะขาดกันไม่ได้…อื้ม

แต่ข้าพเจ้าไปแล้วไง…มีความรัก โดยไม่มีคนรัก – -…(ความจริงมีแหล่ะ^^…ก็..เพื่อนมนุษย์ไง(ออกแนวลัทธิศาสนาแฮะ – -)..)..ไม่หรอก…จะรัก…โดยไม่มีกรรม…ได้ยังไง…ในเมื่อ…มันเป็น…กริยาที่ต้องมีกรรม…จึงจะสมบูรณ์

เอาเป็นว่า…ข้าพเจ้ามีความรัก…กับความรัก…ความหวังดี…ของทุกๆคนที่มอบให้

ดูเหมือนเป็นการที่เรารักในนามธรรมเนอะ^^…แต่มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ…รักในศรัทธา ที่คนอื่นมีให้เรา…อืม…อันนี้รักมากเลยแหล่ะ><…

เพราะคนส่วนใหญ่มัก…เสื่อมศรัทธาในตัวข้าพเจ้า…อย่างรวดเร็ว(เพราะตัวข้าพเจ้าเอง+เหตุผลสนับสนุนรอบข้าง)…

อันนี้มัน…แก้ยากแฮะ…สันดานเน่าๆของตัวเองเนี่ย…

แต่มันก็มีบางคน…มี ยอมอดทน..ศรัทธาว่า ความจริง…มันต้องมีมากกว่านั้นสิ…ซึ่งมันน้อยมาก…ที่เหลือถึงตรงนี้

นี่คงเป็นอีกสาเหตุมั้ง…ที่ทำให้ข้าพเจ้า…ไม่ค่อยมีเพื่อน…ที่มีก็คงไม่ใช่เพื่อนกิน…เพราะรู้กันหมดแล้ว(เรียกว่าเข้าใจในสันดานที่แท้จริงของข้าพเจ้าดีกว่า)…

การที่เรา…รักในความศรัทธา…ของบุคคลเหล่านั้น…ไม่จำเป็นที่เราต้องรักคนเหล่านั้นด้วย…ถูกมั้ย…เราเรียกว่า…เป็นความรู้สึกผูกพัน…และเคารพ…กับคนๆนั้นมากกว่า…

โอเคๆรักก็ได้…แต่รักในมุมอื่น…ไม่ใช่รัก…แบบ”รัก”…เขาใจกันใช่มั้ยคะ

แค่นั้นก็พอแล้วเนอะ^^…รักกับความเข้าใจ…ที่มีให้กัน

ขอบคุณนะคะ…

ขอบคุณ..หลายๆคน…ที่นึกถึงข้าพเจ้า…ในเวลาเหงา…

ขอบคุณ…อย่างน้อย…คนที่ไม่มีค่า…ในสายตาเวลาปกติ…ก็สามารถเป็นคนที่อยู่เคียงข้างในยามที่คุณเหงา…

ถึงแม้ว่า…คุณอาจไม่คาดหวัง…ในตัวข้าพเจ้าเลย..

แต่อย่างน้อย…คุณก็กล้าพอ…ที่จะเสี่ยง

พวกคุณ…ทำให้ข้าพเจ้าอิจฉา…ที่พวกคุณสามารถ…หาคนที่อยู่เคียงข้างในเวลาเหงาได้

อาจเปนเพราะ…ข้าพเจ้า…ดึงตัวเองเป็นศูนย์กลาง…ไม่ยอมเข้าหาใคร

ทั้งๆที่…ความจริงนั้น…ข้าพเจ้า…กลัวที่จะเข้าหาใครสักคนหนึ่ง…เพื่อแสดงออก…ให้คนๆนั้นรู้ว่า…ข้าพเจ้าเหงาเพียงใด

ข้าพเจ้ายอมรับ…ว่าคิดมาก…และคิดเสมอว่า…ไม่มีค่าพอ…ที่จะไปบอกใครต่อใครว่า”เหงา”…

เคยมั้ย…ที่เหงา…อยากจะคุยกับใครสักคน…แต่ไม่รู้จะโทรหาใคร…

แต่เชื่อมั้ย…คนส่วนใหญ่…จะสามารถไล่ดูชื่อที่เมมเอาไว้…แล้วโทรหาใครสักคน

ซึ่งข้าพเจ้าก็เป็นแบบนั้น…

แต่…ไม่เคยโทร.หาใครเลย – -…

และ…หลายๆคน…แต่เดินผ่านมหาลัยข้าพเจ้า…นึกถึงข้าพเจ้า…ก็โทร.หาข้าพเจ้าทันที…

ขอบคุณคร้าบบ…ที่นึกถึงกัน^^

รักนะ(แต่ไม่ใช่คนรักอยู่ดี)

ปล. เดี๋ยวอาจกลับมาแก้ไข ส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกับหัวข้อ ออก – - เพราะไม่ค่อยเป็นเอกภาพ – - ตอนนี้ง่วงแล้ว^^ ฝันดีก๊าบบบ

ก้ออ่านะ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>