ค ร า ว อ น า ถ า . . .

คือว่า…

ช่วงนี้ ใครที่ค่อนข้างคลุกคลีกับข้าพเจ้า (ครั้นจะเรียกว่าสนิทก็ไม่ใช่ – -)

ก็จะรู้ว่า ข้าพเจ้านั้นไซร้ บ่จี๊ระยะสุดท้าย

แต่หลายคนก็แคลงใจว่า มันบ่จี๊จริงหรืเปล่าวะ – -

เพราะเวลามันบ่นว่าไม่มีตังทีไร มันก็อิ่มหนำสำราญทู้กที – -

แต่…

คราวนี้มันไม่เหมือนทู้กทีน่ะสิ

เรื่องมันมีอยู่ว่า…

ช่วงบ่จี๊นั้น เอทีเอ็ม ข้าพเจ้าหายไง ซึ่งถ้าเป็นธนาคารทั่วไป โทร.ไปอายัด แล้วทำใหม่ได้เลยใช่ปะ – -

แล้ว ทีนี้ข้าพเจ้าเพิ่งเปลี่ยนธนาคารไม่รู้ว่า มีธนาคารที่ ทำเอทีเอ็ม หาย ต้องไปทำเรื่องจ่ายตังเสร็จ แล้วรออีก 7 วัน ค่อยมารับ

ซึ่งขณะรอต้องรอ รหัสขอบัตรใหม่ที่จะส่งมาทางไปรษณีย์อีกที – -

โอ้โห!!!! นึกว่า ทำเรื่องกับทางราชการสมัย 15 ปีที่แล้ว (ประหนึ่งดั่ง ตอนนี้เคยไปทำ – -)

ก็ถอนเงินที่กะว่าใช้พอภายใน 7 วัน

ซึ่งตามเคย – - ไม่พอ ด้วยหลายๆเหตุปัจจัย (แค่ถ่ายเอกสารชีท สอบซัม ก็ล่อไป สามสี่ร้อย – -)

ซื้อหนังสือเอนท์ (เล่มที่แสนที่ถูกหมกไว้โดยไม่ได้เปิดอ่าน – -)

อ่า กลับเข้าเรื่อง ทีนี้ ตังส์หมด ถอนไม่ได้(เหมือนมีเงินในบัญชี – -)

กลับมาหอ นั่งแงะกระปุก นับตัง คำนวณวันที่ต้องอยู่โดยไม่มี เอทีเอ็ม – -

เอาวะ สี่วันจากนี้ ใช้ตังเหรียญละกัน – - ข้าพเจ้าก็แงะกระปุกมาสี่วัน จนเงินร่อยหรอ (ภาวะใกล้ตายของจริง – -)

และแล้ววันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่อยู่โดยไม่มีเอทีเอ็ม

ก็ไปทำบัตรอะไรเสร็จสรรพ ซึ่งไปกับเพื่อนที่มันไม่เคยเชื่อเลยว่าเราไม่มีตัง – -

คราวนี้ก็ถอนตังมาประทังชีวิตด้วยสายตาอันรวดเร็วของเพื่อนข้าพเจ้า มันก็เห็นตังในบัญชีคงเหลือ – -

ซึ่งมีอยู่ ร้อยนิดๆ (อุบาทว์ตัวเอง – -)

คราวนี้มันก็ชวนกินข้าวบอกหิวข้าว ในใจเราก็เฮ้ย สยามอ้าา มันไม่มีถูกนะ – -

เลยบอกมันว่า งั้นกิน เด๊นท์กัน

ก็เดินไปเด๊นท์ ตอนนั้นซึ่งข้าพเจ้าไม่หิวไง (เครียดหลายเรื่อง – -)

มันก็ถามว่า เฮ้ยอยากกินไร เราเลี้ยงได้ แกไม่มีตังส์ (เพิ่งรู้เรอะ!!!)

ข้าพเจ้าก็บอกว่า ไม่เป็นไรเราไม่หิว(มันไม่หิวจริงๆ – -) มันรีบบอกเฮ้ยไม่เป็นไร ก็แกไม่มีตังส์จริงๆ (ตอกย้ำเข้าไป – -) แถมถามว่า แล้ว แกจะได้ตังเมื่อไร

ข้าพเจ้าก็บอกว่า ก็ 28 ธ.ค. เนี้ย อีก หนึ่งอาทิตย์ – -

มันบอกเออเจริญ หนึ่งอาทิตย์มีเงินไม่ถึงสองร้อย แกจะกินน้ำปะปาประทังชีวิตหรือไง – - เราพอมียืมได้ๆ

ไอ้เราก็ แฮะ ที่ผ่านมาไม่เคยห่วงเราขนาดนี้นี่ – - มาแปลกวุ้ย อีกอย่างไม่ได้สนิทอะไรที่จะพอยืมตังได้ด้วย – -

(เพราะคนที่พอยืมได้ พร้อมใจกันบอกว่า “กูมีพอใช้อ่า ไม่พอให้ยืม -”)

โหวันนี้ ซาบซึ้งใจอย่างแรง!!!

วันนี้กลับมา นั่งคิดๆๆ เออ เราอนาถาขนาดนั้นเลยเหรอ – - (เริ่มชินกับสภาวะนี้ – -)

ว่าไง???

ก้ออ่านะ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>